Witamy na stronie rasy-psow.com  Pies, jako najstarsze zwierzę domowe, stał się z czasem najbliższym współpracownikiem i członkiem rodziny człowieka, współżyjąc z nim jak z przewodnikiem swej sfory. W trakcie swego udomowienia przekształcił się jednak w drodze ewolucji na szereg odmiennych ras, które dostosowywały się do rozmaitych warunków, nabywając różne dodatkowe cechy fizyczne jak i psychiczne, by móc podołać funkcjom narzucanym im przez człowieka.Kierując się przy wyborze psa tylko wyglądem zewnętrznym, nie zastanawiając się nad historią danej rasy, jej charakterem i przydatnością, można doznać niemiłego rozczarowania. Dlatego też celem portalu rasy-psow.com jest zapoznanie licznych w kraju miłośników i posiadaczy psów z charakterystyką każdej rasy. Opisy ras są przedstawione w możliwie przystępnej formie, poparte licznymi zdjęciami.Jeżeli jesteś zainteresowany konkretną rasą, której nie ma obecnie w naszym katalogu, napisz do nas. Postaramy się dodać jej opis w pierwszej kolejności. Zapraszamy też do naszej galerii zdjęć oraz do dyskusji na forum. Zachęcamy także wszystkich do współpracy. Jeżeli macie coś do powiedzenia, przekazania innym ciekawostek na temat kynologii - prosimy o kontakt. |
|
Perro de Presa Canario  Inne nazwy tej rasy psów: Dog kanaryjski - Canary Dog, Perro de Presa Canario, Presa Canario, Dogo Canario, Perro Basto, Verdino Historia rasy: Nazwa wyspy kanaryskie (Canary Islands z ang.) nie pochodzi, jak się powszechnie uważa, od "kanarka", lecz od łacińskiego słowa "cane" - pies. Oznacza więc, w dość wolnym tłumaczeniu "psie wyspy". Najważniejszym przedstawicielem miejscowych ras jest Perro de Presa Canario, pochodzący głównie z Gran Canarii i Teneryfy. W XIX w. skrzyżowano miejscową rasę Bardino Majero z buldogami i mastifami. W rezultacie powstał potężny, muskularny pies o grubej kości, używany, ze względu na swoją wrodzoną nieustępliwość i wytrwałość, głównie do walk (walki psów były swojego czasu szeroko rozpowszechnioną rozrywką; odbywały się na otwartej przestrzeni, jak np. w Irlandii, albo na swoistego rodzaju arenach, jak to było na Gran Canarii). Dog kanaryjski pilnował również domostwa i farmy, pomagał zaganiać bydło i przepędzał zdziczałe, bezpańskie psy. Po wprowadzeniu zakazu organizowania walk w 1940 r. i upowszechnieniu się innych ras, szczególnie bardzo popularnego owczarka niemieckiego, rasa w latach 60-tych ubiegłego stulecia prawie zupełnie wyginęła. W latach 70-tych amerykański weterynarz, dr Carl Semencic, doprowadził do wzrostu zainteresowania dogiem kanaryjskim. Znaleziono kilka okazów czystej krwi i odtworzono hodowlę tego niezwykłego psa bojowego. Obecnie dog kanaryjski jest używany głównie jako pies obronny i towarzyszący.
|
|
Czytaj całość artykułu
|
|
Dog argentyński  Inne nazwy tej rasy psów: Dog argentyński - Dogo Argentino, Argentine Dogo, Argentinian Mastiff.
Historia rasy: Dog argentyński powstał w latach 20-tych ubiegłego stulecia w Argentynie, dzięki wysiłkom hodowlanym braci Antonio i Agustina Norez Martinez. Zainspirowani legendami o potężnych psach rasy Alaunt i Viejo Perro de Pelea Cordobés, hodowanych przez ich wujka Oskara, bracia zdecydowali się stworzyć psa bardziej wszechstronnego, będącego w stanie uczestniczyć w polowaniach na pumy czy jaguary, ale jednocześnie będącego nieustraszonym obrońcą i psem towarzyszącym. Rasą wyjściową był bojowy pies z Kordoby (Old Cordoba Fighting Dog), znany ze swojej wojowniczej natury i stałej inklinacji do walk. Pies ten był tak agresywny, że nawet podczas krycia z suką starał się wszcząć z nią bójkę. Dodano następnie do krzyżówek mastifa, buldoga, boksera, bulteriera, angielskiego pointera, doga niemieckiego - arlekina, doga de bordeaux, mastifa pirenejskiego i wilczarza irlandzkiego. W rezultacie powstał wytrwały i nieustraszony pies, zdolny do polowania na dziki, pumy i jaguary, o wysokiej tolerancji na ból i niezwykle silnym instynkcie obronnym.
Niestety, dog argentyński ze względu na swoje ponadprzeciętne zdolności, szybko osiągnął złą sławę uczestnicząc w organizowanych nielegalnie walkach psów.
Rasa została uznana przez FCI w 1973 r. Obecnie jest głównie używany jako pies obronny i towarzyszący oraz myśliwski na dużą zwierzynę. Służy w policji, służbach celnych gdzie jest wykorzystywany do wykrywania narkotyków oraz także jako przewodnik dla ociemniałych.
|
|
Czytaj całość artykułu
|
|
Tosa Inu  Inne nazwy tej rasy psów: Tosa Inu, Tosa Ken, Tosa-Token, Japanese Fighting Dog, Japanese Mastiff, Japanese Tosa oraz Sumo Inu.
Tosa Inu jest to jedna z ras psów, należąca do grupy sznaucerów i pinczerów, psów molosowatych, szwajcarskich psów pasterskich oraz psów innych ras, zaklasyfikowana do sekcji molosowatych w typie dogowatym. Historia rasy: Tosa Inu często jest nazywany w Japonii "sumo inu". Jest istotnie prawdziwym zapaśnikiem sumo, tylko w świecie psów. Od lat uczestniczy w tradycyjnych w Japonii walkach psów, według reguł podobnych do zapasów sumo. Walki były często bezkrwawe. Chodziło o to, aby powalić przeciwnika na ziemię i przytrzymać go, uniemożliwiając podniesienie się. Jedynie zawody o najwyższe odznaczenia państwowe toczyły się na śmierć i życie. Inną zasadą japońskich psich zapasów była walka w całkowitej ciszy. Psy szczekające czy skomlące ze strachu były dyskwalifikowane. W drodze na ring często były ubierane w kolorowe, tradycyjne stroje, podobne do zawodników sumo. Warto zaznaczyć, że w przeciwieństwie do europejskich psów bojowych, które początkowo hodowano do walk ze zwierzętami, takimi jak byki, niedźwiedzie czy lwy, przeznaczeniem Tosa Inu była od początku walka przeciw innym psom.
Rasa powstała pomiędzy 1868 a 1912 r. przez skrzyżowanie japońskich ras, Kochi i Shikoku, z psami przywiezionymi przez Europejczyków. Do wyprowadzenia rasy użyto na pewno m.in. bulteriera, mastifa, doga niemieckiego, buldoga a także bernardyna i prawdopodobnie pointera. W rezultacie powstał potężny, zwinny i atletyczny w budowie pies w typie mastifa. W trakcie II wojny światowej rasa ta prawie całkowicie wyginęła. Ocalały pojedyncze psy. Tosa Inu jest stosunkowo rzadką rasą, nawet w swojej ojczyźnie, gdzie jest uważany za skarb narodowy. Obecnie jest głównie używany jako pies obronny i towarzyszący.
|
|
Czytaj całość artykułu
|
|
|
