Witamy na stronie rasy-psow.com  Pies, jako najstarsze zwierzę domowe, stał się z czasem najbliższym współpracownikiem i członkiem rodziny człowieka, współżyjąc z nim jak z przewodnikiem swej sfory. W trakcie swego udomowienia przekształcił się jednak w drodze ewolucji na szereg odmiennych ras, które dostosowywały się do rozmaitych warunków, nabywając różne dodatkowe cechy fizyczne jak i psychiczne, by móc podołać funkcjom narzucanym im przez człowieka.Kierując się przy wyborze psa tylko wyglądem zewnętrznym, nie zastanawiając się nad historią danej rasy, jej charakterem i przydatnością, można doznać niemiłego rozczarowania. Dlatego też celem portalu rasy-psow.com jest zapoznanie licznych w kraju miłośników i posiadaczy psów z charakterystyką każdej rasy. Opisy ras są przedstawione w możliwie przystępnej formie, poparte licznymi zdjęciami.Jeżeli jesteś zainteresowany konkretną rasą, której nie ma obecnie w naszym katalogu, napisz do nas. Postaramy się dodać jej opis w pierwszej kolejności. Zapraszamy też do naszej galerii zdjęć oraz do dyskusji na forum. Zachęcamy także wszystkich do współpracy. Jeżeli macie coś do powiedzenia, przekazania innym ciekawostek na temat kynologii - prosimy o kontakt. |
|
Mastif pirenejski  Inne nazwy tej rasy psów: Mastif pirenejski - Pyrenean Mastiff, Perro Mastin del Pireneo, Mastin del Pirineo, Mastin d'Aragon, Mastin Navarro.
Historia rasy: Mastif pirenejski, jak nazwa wskazuje, pochodzi z górskich rejonów Hiszpanii, na południe od Pirenejów. Występuje na obszarze ciągnącym się od Aragonii na południowym - wschodzie, do Navarry na północnym - zachodzie. Powszechnie uważa się, że ten duży molos mógł powstać ze skrzyżowania mastifa hiszpańskiego z pirenejskim psem górskim, oraz kilkoma innymi lokalnymi rasami. Duże psy pasterskie na półwyspie iberyjskim pojawiły się wraz z kupcami z Fenicji i Assyrii około 3000 lat temu i wywodzą się od mastifów azjatyckich. Mastif pirenejski był głównie używany jako pies pasterski, do obrony stad owiec przed drapieżnikami takimi jak wilki czy niedźwiedzie, ale zadziwiająco dobrze sprawdzał się także jako pies zaganiający. Według hiszpańskich hodowców, zaledwie 5 psów tej rasy poradzi sobie ze stadem liczącym 1000 owiec!
W zależności od regionu, mastif pirenejski jest także nazywany mastifem aragońskim lub mastifem z Navarry. To stosunkowo rzadko spotykana rasa, wciąż wykorzystywana jako pies pasterski, ale też jako znakomity pies stróżujący czy obronny.
|
|
Rasy psów - Czytaj więcej
|
|
Labrador retriever  Inne nazwy tej rasy psów: Labrador Retriever, Lab
Labrador retriever – jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących. Historia rasy: Wbrew pozorom labrador retriever nie pochodzi z Labradoru, lecz z Nowej Fundlandii, leżącej na zachód od ujścia kanadyjskiej rzeki św. Wawrzyńca. „Retriever” pochodzi zaś od angielskiego czasownika "to retrieve" – "przynosić" od zadań, jakie spełniają w myślistwie. Wywodzi się od psa św. Jana, żyjącego w XVIII w. Ogromna „miłość” tego psa do wody i wrodzona chęć do aportowania uczyniła z labradora ważnego pomocnika rybaków, szczególnie poławiaczy dorszy. Wykorzystywano go do wyławiania ryb, które wymknęły się z sieci oraz trenowano go do przenoszenia rybackich sieci po ściętej lekko lodem wodzie. W XIX w. nowofunlandzcy rybacy przybywali na zachodnie wybrzeże, by handlować rybami i tam niektórzy z nich sprzedawali te psy, reklamując je jako wybitnie sprawnie aportujące ptactwo wodne. W tamtym okresie labrador retriever hodowany był wyłącznie w odmianie czysto czarnej.
Labrador został sprowadzony do Wielkiej Brytanii w 1820 r. gdzie jego „promocją” zajął się hrabia Malmesbury z hrabstwa Dorset, który odkupił je od rybaków i jako jedne z pierwszych dostrzegł jej liczne talenty i przymioty. Właśnie jemu zawdzięczamy tą mocno mylącą nazwę – „labrador”. Uważa się, że hrabia udoskonalił nieco rasę krzyżując ją z pointerem. Początkowo labrador był używany do płoszenia i aportowania zwierzyny zarówno z wody jak i lądu i stał się niezwykle popularny. W krajach anglosaskich labrador do dziś dzień labrador należy do czołówki najpopularniejszych ras.
Podczas obu wojen światowych odkryto u niego jeszcze jedną, cenną umiejętność. Posługując się swym nieprzeciętnym węchem, „labrador” wykrywał miny zakopane na znacznej głębokości. Obecnie to niezwykle wszechstronna rasa psów. Wciąż są to wspaniałe psy do pracy po strzale; dzięki węchowi służą w policji i służbach celnych szukając narkotyków; pomagają armii wykrywać miny i ładunki wybuchowe; w ratownictwie wyciągają ludzi z lawin i zawalonych domów; są również niezastąpione jako przewodnicy osób niewidomych oraz oczywiście to wspaniałe psy rodzinne i towarzyszące. |
|
Rasy psów - Czytaj więcej
|
|
Akita Inu  Inne nazwy tej rasy psów: japoński akita, Akita, Akita Inu, Japanese Akita, Shishi Inu
Akita Inu (jap. 秋田犬 - Akita inu; z jap. inu - pies) jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych. Historia rasy: Akita to rasa myśliwskich szpiców japońskich, przeznaczona pierwotnie do polowania na grubą zwierzynę - dzika, jelenia i czarnego niedźwiedzia oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków.
Akity istniały na Wyspach Japońskich 5000 lat temu i towarzyszyły samurajom. Zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze akita jest rasą starą i rodzimą, z posiadaniem, której wiązały się określone wierzenia. Psy te cieszyły się wielkim poważaniem i stanowiły wielką wartość.
Akita nazwę swą wzięła od krainy swego pochodzenia -prefektury Akita na Honshu. Nazwa Akita inu nie była używana do wrześnie 1931, kiedy to Akita ogłoszona została skarbem narodowym Japonii.
Wcześniej znane były jako psy Odate od miasta na Honshu. Nie wiadomo kiedy Akita została udomowiona. Przodkowie Akit przybyli do Japonii z pierwszą falą imigrantów zwanych Ainu oraz z kolejnymi osadnikami - poczynając od około 15000 lat p.n.e. po 300 p.n.e.. Były to m.in. zwierzęta w typie psa tzw. torfowego pochodzącego z kontynentu, a rozpowszechnionego w neolicie. Za bezpośredniego praprzodka japońskich szpicy uznaje się nie istniejącego dzisiaj Nippona inu, który był znacznie mniejszy w porównaniu do współczesnych akit.Nippon inu był to pies średniej wielkości, z zakręconym ogonem i spiczastymi uszami, Nippon inu były używane do polowan przez ówczesnych myśliwych zwanych matagi na azjatyckiego czarnego niedźwiedzia i inną gruba zwierzynę. Psy te też były zwane zwykle matagi inu.
Ostatnie badania DNA dowiodły, że Akita jest pośród najbardziej pierwotnych ras psów na świecie.
W okresie Edo ( 1615-1868 ) klan Satake zdecydował poprzeć walki psów, które miały służyc jako rozrywka dla samurajów. Walki psów stały się szczególnie popularne w okręgu Odate. A entuzjaści walk psich zaczęli krzyżować matagi inu z miejscowymi psami. Te psy, które potem przekształciły się w Akitę, nazywane były wówczas Odate inu. Po restauracji Meiji ( ok. 1868) ludzie zaczęli krzyżowac Akitę z wieloma psami z różnych rejonów Japonii, jak np. z Tosa inu.
Restauracja Meiji zakończyła również wieloletnią izolację Japoniii a duże zachodnie psy zaczęły napływać do Japonii. W rezultacie, Akita skrzyżowana została również z Owczarkiem Niemiecki, Dogiem Niemieckim i z mastifami. Wynikiem tego była utrata wielu cech charakterystycznych dla szpica. Później krzyżowano jeszcze z Hokkaido i Karafuto ( znane również jako Sachalinski Husky).
W okresie Taisho ( 1912 - 1926 ) zaczął się powoli rozwijac ruch na rzecz ochrony czystości rasy Akita. Japoński zoolog Watase Shozaburo, twórca Prawa o ochronie Naturalnych monumentów/skarbów, pracował również nad ochroną rasy Akita. W wyniku czego w 1927 utworzono Fundacje, a w 1931 -9 psów rasy Akita inu mianowano Monumentami Przyrody. Dopiero powstanie silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniosło renesans rasy. Japońskie Ministerstwo Wychowania w 1931 r. uznało Akite inu za "dziedzictwo kulturowe" i przyznało dotacje rządowe dla hodowli tych psów. W 1932 ukazał się artykuł o wiernym Hachiko w Asahi Shinbun,co spowodowało popularność tej rasy. Gdy w 1937 roku, Helen Keller odwiedziła prefekturę Akita, wyznała, że chciałaby mieć akitę. W ciągu miesiąca otrzymała psa Kamikaze-go, a gdy ten zmarł jakiś czas później, natychmiast wysłano jej brata Kamikaze-go -Kenzana-go . Do 1938 ustalono standard rasy i organizowano wystawy. Postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzoną na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk. Walki psów zostały zakazane w Japonii przez cesarza Hirochito w 1908r.
W czasie II wojny Światowej liczba akit bardzo zmalała, głównie z powodu braku pożywienia. Ponadto, w życie weszło zarządzenie, by uzyskiwać ze wszystkich psów poza Owczarkami Niemieckimi, futro na uniformy. Wielu ludzi zaczęło krzyżować akity z owczarkami, by uniknąć zagłady akit. Gdy wojna się skończyła, pozostało mniej niż dwadzieścia czystych Akit.
Akity, które miały wiele cech Owczarka Niemieckiego nazywa się teraz psami z linii Dewa. Wracający po wojnie żołnierze amerykańscy zabierali z sobą akity z domieszką owczarków niemieckich(linia Dewa)zainteresowanie tą rasą w Stanach Zjednoczonych zaowocowało powstaniem akity amerykańskiej. Do Polski pierwszą akitę zaimportowano w 1990 roku z Norwegii. Była to szara suka Manatsu-Rei, która nie zostawiła po sobie potomstwa. Natomiast pierwszego akitę w "czystym" japońskim typie, o czerwonej barwie sierści, sprowadzono w 1993 roku z Holandii. Od tamtej pory stale popularność tej rasy wzrasta.
Od momentu podziału rasy w 1999 roku -na Aitę Inu i Dużego Psa Japońskiego nastąpiło wyraźne wzmocnienie różnic u obu ras i znaczący rozwój obu ras, które znalazły liczne grona miłośników.
Od 1999 Duży Pies Japoński uznany za psa w typie molosa trafił do II grupy (Akita inu -jako szpic był zawsze w grupie V) -tudzież pod tą nazwą -Duży Japoński Pies istniał do 2006.Początkowo,kiedy dochodziło do znaczących sporów na temat różnic w budowie akit Japończycy nie chcieli uznać w nazwie tych psów nazwy Akita - tudzież chcieli odróżnić te psy od akit w ogóle stąd nazwa Duży Pies Japoński, poza tym nie chciano w Japonii pogodzić się z kojarzeniem Akity z jakimkolwiek innym krajem niż Japonia. Niemniej jednak w 2006 roku doszło do ponownej zmiany i Duży Pies Japoński stał się Akitą Amerykańską i wrócił do grupy V -do szpiców. |
|
Rasy psów - Czytaj więcej
|
|
|
