Labrador retriever

Labrador retriever jest psem średniej wielkości, o silnym kośćcu i zwartej budowie ciała. Jest mniejszy i z krótszą szatą niż pochodzący również z Nowej Fundlandii nowofunland, z którym łączy go również wspólne umiłowanie wody i wrodzona chęć aportowania.

Labradora wyróżniają dwie charakterystyczne cechy fizyczne: futro i ogon. Futro jest krótkie, grube i wodoodporne, o maści na ogół czarnej, ale również ostatnio modnej żółtej lub czekoladowej. W przeciwieństwie do golden retrievera, szata labradora retrievera nie jest falista i nie układa się w pióra. Ogon zaś jest wyraźnie zaznaczony i podobny nieco do ogona wydry. Jest pokryty krótkim, gęstym futrem; średniej długości: gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. Jest noszony wesoło i nigdy nie bywa zakręcony nad grzbietem.

Labrador posiada masywną sylwetkę o szerokiej i głębokiej piersi, prostym grzbiecie i szerokich lędźwiach. Głowa jest szeroka o wyraźnie zaznaczonym stopie i lekko wysklepionymi brwiami. Ma duży nos o szeroko rozwartych nozdrzach, oczy średniej wielkości, brązowe lub orzechowe o inteligentnym wyrazie i łagodnym spojrzeniu. Stosunkowo małe, niezbyt ciężkie i obwisłe uszy są nieco odchylone do tyłu, zwieszające się tuż przy głowie. Kończyny przednie są od łokcia proste, zaś tylne szerokie i bardzo silnie umięśnione. Palce są dobrze wysklepione o grubych podeszwach.

Pierwotnie pomocnik rybaków przy łapaniu ryb i wyciąganiu sieci. Następnie mysliwski pies aportujący do pracy na lądzie i w wodzie; pies lawinowy; opiekun ocimniałych; pies służbowy w wojsku i służbach celnych, a także jeden z najpopularniejszych psów rodzinnych i do towarzystwa.

Nadaje się na pierwszego psa w rodzinie i jest świetny dla początkujących właścicieli, ale jego wychowanie nie jest aż takie proste. Wskazana możliwość zapewnienia psu możliwość pływania i aportowania z wody. Duża potrzeba ruchu. Krótka sierść jest łatwa w pielęgnacji, ale bardzo linieje.