Norweski pies na łosie szary

Inne nazwy tej rasy psów: Norweski pies na łosie - szary, elkhund szary, Norwegian Elkhound, Norsk Elghund Gra

Klasyfikacja FCI: Grupa V. Szpice i psy pierwotne Sekcja 2. Północne szpice myśliwskie
Nr FCI: 242

Pochodzenie rasy i data powstania	Norwegia, 4000 lat p.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie polowanie na łosie, niedźwiedzie i wilki. Następnie do stróżowania, pilnowania stad owiec i ciągnięcia zaprzęgów. Obecnie wciąż pies mysliwski w Skandynawii i jeden z najbardziej popularnych psów towarzyszących w Norwegii.
Wielkość miotu	7 - 14 (!) szczeniąt
Długość życia	12 -15 lat
Wzrost	Pies: 48 - 53 cm. Suka: 46 - 51 cm.
Waga	Pies: 23 - 27 kg. Suka: 18 - 25 kg.
Wymagania	Wychowaniem powinna zająć się osoba z doświadczeniem. Pies ten potrzebuje wiele ruchu i jakiegos zajęcia. Pielęgnacja gęstej sierści nie zajmuje wiele czasu, ale pies ten intensywnie linieje.
Stosunek do dzieci	Miły i łagodny.
Stosunek do obcych	Stosunkowo nieufny i podejrzliwy, ale nie zaatakuje bez powodu.
Stosunek do psów	Nie toleruje obcych psów.
Stosunek do innych zwierząt	Chomiki i swinki morskie mogą stać się łatwym łupem elkhunda, ale kota powinien tolerować, o ile będzie go znał od małego.

Wrażenie ogólne

Istnieją dwie odmiany elkhunda: szara i czarna. Elkhund szary wygląda jak skrzyżowanie owczarka niemieckiego z północnym psem zaprzęgowym. Wyprostowane i szpiczaste uszy przypominają owczarka, a zwarta budowa ciała i prawie kwadratowa sylwetka przypomina północnego psa zaprzęgowego.

Jest psem o mocnym kośćcu i zwartej sylwetce. Ma szeroką głowę w kształcie klina, kufę szeroką u nasady i zwężającą się ku końcowi. Oczy są ciemnobrązowe, średniej wielkości i owalnego kształtu. Uszy szpiczaste, stojące, szeroko osadzone i bardzo ruchliwe.

Ogon gruby, owłosiony osadzony wysoko i zawinięty ku grzbietowi. Kończyny przednie proste, silne i potężne. Łapy solidne, lekko owalne, o wyraźnie wysklepionych palcach i silnie osadzonych pazurach.

Szata

Elkhund szary ma szatę średniej długości; gruba, gęsta, obfita szata, bez loków. Włos
na głowie i przedzie kończyn – krótki i gładki; najdłuższy na szyi, udach, z tyłu kończyn i na ogonie. Miękkie podszycie. Szata jest ogólnie raczej szorstka z i tworzy kryzę wokół szyi.

Umaszczenie

Szare, w różnych odcieniach. O kolorze stanowią czarne koniuszki włosów okrywowych. Maść jaśniejsza na klatce piersiowej, brzuchu, kończynach, spodzie ogona, pod nasadą ogona oraz na tzw. „uprzęży” (znaczeniach w kształcie uprzęży). Uprząż to szeroki na ok.
5 cm pas od kłębu do łokcia, gdzie włos okrywowy pozbawiony jest czarnych koniuszków. Uszy oraz przód kufy są ciemne (ciemna maska). Ciemna linia od oka do nasady uszu wytycza granice maski. Jasnoszare podszycie.

Historia rasy

W Norwegii znaleziono pochodzące z odległych czasów szczątki szkieletu psa nieomal identycznego z dzisiejszym elkhundem. Towarzyszył o nordyckim myśliwym tysiące lat przed naszą erą, a później Wikingom podczas ich wypraw morskich. Norweski pies na łosie wykorzystywany był jako wszechstronny myśliwy, ale jego głównym i pierwotnym przeznaczeniem było jednak polowanie na łosia. Pies ten dysponuje świetnym węchem i ponoć jest w stanie zwietrzyć łosia nawet z odległości 5 km. Elkhund uczestniczył również w polowaniach na niedźwiedzie i wilki. Elkhunda używano także do pilnowania i ochrony stad owiec przed drapieżnikami, stróżowania i do ciągnięcia zaprzęgów.

Norweski pies na łosie przybył do Wielkiej Brytanii i USA dopiero na początku XX w. Doszło wtedy do pomyłki w angielskiej nazwie tego psa. Część skandynawskiej nazwy, która oznacza psa – „hund”, została błędnie zrozumiana jako odpowiednik angielskiego słowa – „hound”, czyli pies gończy, mimo że elkhund nie miał nic wspólnego z tą kategorią psów. Biorąc jednak pod uwagę wysokie umiejętności tej rasy psów w polowaniu na łosia (ang. „elk”) postanowiono pozostać przy nazwie „elkhound” mimo, że norweski pies na łosie gończakiem nie jest.

Elkhund szary jest obecnie bardzo popularnym psem do towarzystwa w Norwegii, a także jest wykorzystywany przez norweska armię.

Charakter i zachowanie

Norweski pies na łosie nadal służy do chwytania zwierzyny w niektórych rejonach Skandynawii. Jest to wytrawny myśliwy, dysponujący świetnym węchem. Potrafi wyczuć swoją ofiarę z odległości kilku kilometrów. To pies bardzo odważny i nie waha się zaatakować łosi i jeleni, których poroża umie doskonale uniknąć. Nie straszne mu również potyczki z niedźwiedziem czy wilkiem. Ponadto elkhund jest ceniony za umiejętność podejmowania inicjatywy podczas polowania.

Elkhund tropi bezgłośnie łosie, wystawia je i dopiero wtedy przywołuje myśliwego głośnym szczekaniem. Pies ten wydaje całą gamę dźwięków służących do komunikowania, począwszy od westchnień, skamlenia, wrzaskliwego skowytu czy bogatego zestawu szczekań.

Norweski pies na łosie posiada dużą pasję łowiecką, jednak przy całym swym zamiłowaniu do pracy i polowania należy jednocześnie do przyjacielskich psów w stosunku do człowieka. Jest miły i łagodny w stosunku do dzieci. Elkhund nie jest jednak taki miły w stosunku do obcych psów, wobec których jest niezbyt tolerancyjny. Chomiki i myszy muszą się „mieć na baczności”, gdyż elkhund wciąż posiada instynkt łowiecki, ale pies od małego wychowujący się z kotem, nie powinien stanowić dla niego zagrożenia.

Elkhund jest obecnie często wykorzystywany jako pies do stróżowania. Jest stosunkowo nieufny i podejrzliwy wobec obcych ludzi. Zajmuje pozycję do obrony, ale nie zaatakuje ich bez powodu. To pies bardzo odważny, a jego wysokie i przenikliwe szczekanie skutecznie odstrasza intruzów. Cechuje go także wybitna lojalność w stosunku do swojej rodziny i bardzo silnie rozwinięty zmysł obrony.

Choroby i problemy zdrowotne

Problemem może być dysplazja stawów biodrowego i łokciowego, postępujący zanik siatkówki i alergiczne zapalenie skóry.

Pielęgnacja

Gęsta sierść jest łatwa i niewymagająca wiele wysiłku w pielęgnacji, ale elkhund szary bardzo obficie linieje.

Idealny dom

Elkhund raddzi sobie świetnie nawet w gorącym, czy wręcz tropikalnym klimacie. Uwielbia pozostawać na dworze, więc wskazany jest dom z dość dużą działką. Właściciel musi być osobą aktywną, umiejącą zapewnić psu jakieś zajęcie, gdyż w psie tym wciąż drzemie silny instynkt łowiecki, który musi być zastąpiony.

Aktywność

To aktywny pies i wymaga dużo zajęcia i ruchu.

Wychowanie

Elkhund jest bardzo samodzielny, uparty i samowolny, więc jego wychowaniem powinna zająć sie osoba dysponująca odpowiednim doświadczniem. Pies ten nigdy jednak nie będzie bezwzględnie posłuszny. Wymaga tresury od wczesnego wieku.

Rasy psów – Elkhund szary - komentarze

Zobacz też...