Norweski pies na łosie czarny

Inne nazwy tej rasy psów: Norweski pies na łosie – Elkhund czarny, Norwegian Elkhound Black, Norsk Elghund Sort

Klasyfikacja FCI: Grupa V. Szpice i psy pierwotne Sekcja 2. Północne szpice myśliwskie
Nr FCI: 268

Pochodzenie rasy i data powstania	Norwegia 4000 lat p.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie polowanie na łosie, niedźwiedzie i wilki. Obecnie wciąż pies mysliwski w Skandynawii i jeden z najbardziej popularnych psów towarzyszących w Norwegii.
Wielkość miotu	6 - 10 szczeniąt
Długość życia	12 - 15 lat
Wzrost	Pies:46 - 49 cm. Suka: 43 - 46 cm
Waga	Pies: 20 - 24 kg. Suka: 15 - 22 kg.
Wymagania	Nie jest to pies trudny do wychowania, ale wskazana jest konsekwencja i odrobina doświadczenia. Pies ten wymaga wiele ruchu i wymagane jest jakieś zajęcie. Kórtka sierść nie jest czasochłonna w pielęgnacji.
Stosunek do dzieci	Dobry, ale nie jest to pies zbyt wylewny.
Stosunek do obcych	Zwykle przyjazny. Anonsuje każdą obcą osobą szczekaniem
Stosunek do psów	Nie toleruje obcych psów.
Stosunek do innych zwierząt	Elkhund wciąż ma silny instynkt łowiecki. Stanowi zagrożenie dla małych zwierząt

Wrażenie ogólne

Istnieją dwie odmiany elkhunda: szara i czarna. Elkhund czarny jest mniejszy, lżejszy, bardziej ruchliwy i żywszy od elkhunda szarego.

Elkhund czarny to typowy szpic. Jest kwadratowej budowy; czarny włos dosyć dobrze przylegający do ciała; proste, spiczaste uszy; ogon wywinięty nad grzbietem. Dumnie noszona, umięśniona i atletyczna szyja.

Szata

Gęsty i twardy, ale przylegający ściśle do ciała. Na głowie i przedzie kończyn – krótki i gładki; dłuższy na klatce piersiowej i szyi, z tyłu kończyn i na spodzie ogona. Szata składa się z dłuższego i twardego włosa okrywowego oraz miękkiego i wełnistego czarnego podszycia.

Umaszczenie

Lśniąco czarna. Odrobina bieli na klatce piersiowej i łapach może być tolerowana.

Historia rasy

W Norwegii znaleziono pochodzące z odległych czasów szczątki szkieletu psa nieomal identycznego z dzisiejszym elkhundem. Towarzyszył on nordyckim myśliwym tysiące lat przed naszą erą, a później Wikingom podczas ich wypraw morskich. Norweski pies na łosie wykorzystywany był jako wszechstronny myśliwy, ale jego głównym i pierwotnym przeznaczeniem było jednak polowanie na łosia. Pies ten dysponuje świetnym węchem i ponoć jest w stanie zwietrzyć łosia nawet z odległości 5 km. Elkhund uczestniczył również w polowaniach na niedźwiedzie i wilki. Elkhunda używano także do pilnowania i ochrony stad owiec przed drapieżnikami, stróżowania i do ciągnięcia zaprzęgów.

Norweski pies na łosie przybył do Wielkiej Brytanii i USA dopiero na początku XX w. Doszło wtedy do pomyłki w angielskiej nazwie tego psa. Część skandynawskiej nazwy, która oznacza psa – „hund”, została błędnie zrozumiana jako odpowiednik angielskiego słowa – „hound”, czyli pies gończy, mimo że elkhund nie miał nic wspólnego z tą kategorią psów. Biorąc jednak pod uwagę wysokie umiejętności tej rasy psów w polowaniu na łosia (ang. „elk”) postanowiono pozostać przy nazwie „elkhound” mimo, że norweski pies na łosie gończakiem nie jest.

Elkhund czarny jest obecnie bardzo popularnym psem do towarzystwa w Norwegii, a także jest wykorzystywany przez norweską armię.

Charakter i zachowanie

Norweski pies na łosie – czarny już na pierwszy rzut oka jest bardziej ruchliwy niż jego „szary”, większy brat. Wciąż służy do chwytania zwierzyny w niektórych rejonach Skandynawii. Jest to wytrawny myśliwy, dysponujący świetnym węchem. Potrafi wyczuć swoją ofiarę z odległości kilku kilometrów. To pies bardzo odważny i nie waha się zaatakować łosi i jeleni, których poroża umie doskonale uniknąć.

Elkhund czarny tropi bezgłośnie swoje ofiary. Charakterystyczne jest, że nie wystawia zwierzyny myśliwemu, ale jakby myśliwego podprowadza do zwierzyny komunikując się z nim za pomocą całej gamy dźwięków.

Elkhund czarny jest bardziej przywiązany do swojej rodziny niż elkhund szary. Jest miłym domownikiem, przyjacielskim i bardzo oddanym właścicielowi. Dzieje się tak prawdopodobnie dlatego, że elkund czarny na polowaniu w większym stopniu współpracuje z człowiekiem.

Elkhund czarny jest bardzo czujny, ale nie nadaje się zbytnio na stróża i obrońcę. Nie ma silnie rozwinętego instynktu terytorialnego, więc obcych zwykle wita przyjaźnie. Wciąż silny jest za to instynkt łowiecki, więc wszystkie mniejsze zwierzęta muszą mieć się na baczności.

Choroby i problemy zdrowotne

Problemem może być dysplazja stawów biodrowego i łokciowego, postępujący zanik siatkówki i alergiczne zapalenie skóry.

Pielęgnacja

Pielęgnacja tej rasy nie jest czasochłonna. Krótka sierść jest prosta w pielęgnacji, ale pies ten obficie linieje.

Idealny dom

Elkhund czarny nie nadaje się dla osób wygodnickich. Właściciel musi być osobą aktywną, umiejącą zapewnić psu jakieś zajęcie, gdyż w psie tym wciąż drzemie silny instynkt łowiecki, który musi być zastąpiony. Pies ściśle współpracujący z przewodnikiem, pracujący lub wykonywujący jakiś sport może nawet mieszkać w mieszkaniu, ale ten zwinny „wiking” jest bardzo odporny i uwielbia pozostawać na dworze. Dom z działką byłby więc idealnym rozwiązaniem.

Aktywność

To bardzo zwinny, aktywny i ruchliwy pies i wymaga dużo zajęcia i ruchu.

Wychowanie

Elkhunda czarnego o wiele prościej wychować niż jego większego brata, elkhunda szarego. Prawdopodobnie dlatego, że nawet na polowaniu był on mniej samodzielny i ściślej współpracował z myśliwym. Niemniej jednak wskazana jest konsekwencja i tresura od szczeniaka.

Rasy psów – Elkhund czarny - komentarze

Zobacz też...