Lapoński pies pasterski

Inne nazwy tej rasy psów: Lapoński pies pasterski, owczarek fiński z Laponii, Lapinporokoira, Lapponian Herder, Lapland Reindeer Dog, Lapponian Vallhund, Finnish Reindeer Herder.

Klasyfikacja FCI: Grupa V. Szpice i psy pierwotne Sekcja 2. Północne szpice pasterskie
Nr FCI: 284

Pochodzenie rasy i data powstania	Finlandia, XVII w.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie pasterz reniferów. Obecnie wciąż ochrona stad przed drapieżnikami (głównie wilkami), ale również jako pies stróżujący i towarzyszący.
Wielkość miotu	5 - 8 szczeniąt.
Długość życia	13 - 16 lat
Wzrost	Pies: 47 - 54 cm. Suka: 43 - 49 cm.
Waga	Pies: 27 - 31 kg. Suka: 24 - 27 kg.
Wymagania	Nadaje się na pierwszego psa w rodzinie i nie jest trudny w prowadzeniu. Pies ten potrzebuje jednak dużo ruchu i najlepiej jakiegoś zajęcia. Jego długą sierść wprawdzie łatwo pielęgnować, ale zajmuje to dużo czasu.
Stosunek do dzieci	Dobry opiekun dzieci. Zawsze chętny do zabawy
Stosunek do obcych	Nieufny ale nieagresywny
Stosunek do psów	Nie toleruje obcych psów na swoim terenie, ale na spacerach nie powinno być problemów.
Stosunek do innych zwierząt	Dobry. To pies pasterski i będzie bronił mniejsze zweirzęta przed zagrożeniami.

Wrażenie ogólne

Lapoński pies pasterski to pies o charakterystycznym, lekko zawiniętym ogonie, noszonym, na udzie, a nie wysoko. Jest podobny z wyglądu do szpica fińskiego, ale jego tułów jest nieco dłuższy. Długość tułowia przekracza o ok. 10% wysokość w kłębie. Głębokość tułowia stanowi mniej więcej połowę wysokości w kłębie.

Lapoński pies pasterski ma chód swobodny, elastyczny, niewymagający wysiłku, harmonijny. Niestrudzony kłus. W szybkim kłusie ma skłonność do poruszania się ruchem jednośladowym.

To typowy szpic pasterski. Średniej wielkości, długości wyraźnie przekraczającej wysokość w kłębie. Kościec i muskulatura – mocne. Pies umięśniony, nie może jednak sprawiać wrażenia topornego. Płeć powinna być wyraźnie zaznaczona. Szata odpowiednio przystosowana do arktycznego klimatu.

Lapinporokoira posiada stosunkowo małą głowę i krótka kufę. Szuja mocna, umiarkowanej długości, osadzona harmonijnie w łopatkach i bez łałoku. Ma ciemne oczy o żywym spojrzeniu i szeroko rozstawione, szpiczaste uszy.

Szata

Włos okrywowy średniej długości lub długi, prosty, raczej odstający i szorstki. Podszycie delikatne i gęste. Włos często bardziej obfity i dłuższy na szyi, klatce piersiowej oraz z tyłu ud.

Umaszczenie

Czarne w różnych odcieniach, łącznie z szarawą i ciemnobrązową; z jaśniejszymi odcieniami, niż kolor podstawowy.

Historia rasy

Lapończycy od wieków używali swoich czworonogów, jako psów pasterskich do wypasu reniferów. Rejestrację w księgach rodowodowych rozpoczęto jednak dopiero w latach 50. XX wieku. Wówczas współczesny szpic fiński i lapoński pies pasterski uważane były jeszcze za tę samą rasę. Lapoński pies pasterski został uznany za odrębną rasę 10.12.1966, gdy stwierdzono, że istnieją dwie różne rasy psów pasterskich do wypasu reniferów.

Fińscy kynolodzy w specyficzny sposób starają się utrwalić zdolności pasterskie tej rasy psów. Mianowicie pracujące psy z północy Finlandii przywozi się na południe i używa do krycia suk. Męskie potomstwo jest następnie z powrotem wysyłane na północ i do pasienia reniferów. W ten sposób Finowie starają się nie dopuścić do zaniku charakteru tej rasy.

Obecnie lapoński pies pasterski wciąż jest używany do ochrony stad przed drapieżnikami (głównie wilkami), ale również jako pies stróżujący i towarzyszący.

Charakter i zachowanie

Lapoński pies pasterski żyje przede wszystkim na obszarach przez prawie cały czas pokrytych śniegiem i niezwykle szybko się po nim porusza. Zapędzanie stada reniferów nie sprawia mu więc najmniejszych trudności. To pies odważny i nie obawia się zmierzyć z wilkami.

Pies ten pomaga sobie w pracy nieustannym szczekaniem, i to niestety jest również jego cecha charakterystyczna. Jest bowiem niezwykle głośnym i szczekliwym psem jako pies towarzyszący. To jednakże doskonały stróż, a szczekanie jest pierwszą linią obrony przed nieproszonymi gośćmi.

Jako pies domowy, ten fiński owczarek jest spokojny, posłuszny i przyjacielski wobec swojej rodziny. To dobry opiekun dzieci, które będzie podobnie jak stada pilnował przed niebezpieczeństwem. Jest zawsze chętny do zabaw, wesoły, przyjacielski i ciekawski. To pracowity pies i chętnie współpracuje ze swoim właścicielem.

Lapoński pies pasterski nie toleruje jednak zbytnio obcych psów na swoim terenie, ale na spacerach nie powinien sprawiać problemów swojemu panu w kontaktach z innymi czworonogami.

Choroby i problemy zdrowotne

Generalnie zdrowa rasa psów. Zdarzający się czasem postępujący zanik siatkówki.

Pielęgnacja

Długą sierść owczarka fińskiego z Laponii wprawdzie łatwo pielęgnować, ale zajmuje to stosunkowo dużo czasu.

Idealny dom

Nie jest to pies do trzymania w mieszkaniu czy w ogóle w mieście. Pies ten najlepiej czuje się na wsi, wśród zwierząt, których może pilnować, ale równie dobrze może przebywać w rodzinach, spędzających aktywnie czas. Ta rasa psów nie nadaje się również dla osób wygodnickich i domatorów. Lapoński pies pasterski to bardzo dobry towarzysz wysportowanych ludzi, zwłaszcza jeżdżących konno, ale również uprawiających jogging, czy długie piesze wędrówki.

Aktywność

Lapoński pies pasterski to pełen temperamentu, bardzo żywy i aktywny pies. Świetnie nadaje się do psich sportów, np. agility, konkurów na posłuszeństwo czy pracy na tropie. Pies ten potrzebuje bardzo dużo ruchu i najlepiej jakiegoś zajęcia do wykonywania.

Wychowanie

Lapoński pies pasterski wymaga konsekwentnego i wyrozumiałego wychowania, ale nie jest trudny w prowadzeniu. Nadaje się na pierwszego psa w rodzinie, dlatego coraz bardziej popularny staje się jako pies rodzinny i towarzyszący.

Rasy psów - Lapoński pies pasterski - komentarze

Zobacz też...