Norweski pies na maskonury

Inne nazwy tej rasy psów: Norweski pies na maskonury, Norsk Lundehund, Norwegian Lundehund.

Klasyfikacja FCI: Grupa V. Szpice i psy pierwotne Sekcja 2. Północne szpice myśliwskie
Nr FCI: 265

Pochodzenie rasy i data powstania	Norwegia, XVI w.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie polowanie na maskonury. Po wprowadzeniu zakazu polowania na te ptaki jest to obecnie pies towarzyszący.
Wielkość miotu	4 - 7 szczeniąt
Długość życia	13 - 16 lat
Wzrost	Pies: 35 - 38 cm. Suka: 32 - 35 cm.
Waga	Pies: ok. 7 kg Suka: ok. 6 kg
Wymagania	Nadaje się na pierwszego psa w rodzinie gdyż jego wychowanie nie przysparza większych kłopotów. Zadowoli sie umiarkowaną ilością ruchu a jego pielegnacja jest prosta i nie zajmuje wiele czasu.
Stosunek do dzieci	Bardzo przywiązany do dzieci.
Stosunek do obcych	Nieufny i jakby nieśmiały. Nie agresywny.
Stosunek do psów	Przyjazny.
Stosunek do innych zwierząt	Dobry, za wyjątkiem ptaków. Kanarek czy papuga staną się pewnie celem wielu wspinaczek po meblach juz od szczeniaka.

Wrażenie ogólne

Norweski pies na maskonury to pies w typie szpica: mały, prostokątny, gibki, dosyć lekkiej budowy.

Norweski pies na maskonury jest jednak psem o nietypowej budowie anatomicznej. Przedstawiciele tej rasy mają po co najmniej 6 palców na każdej stopie (polidaktylia). Potrafią także tak zamknąć uszy, aby kanał słuchowy i wnętrze ucha było zamknięte dla zimna, wody oraz brudu. Ich stawy w ramionach pozwalają rozchylić przednie łapy całkowicie na boki, a budowa kręgów szyjnych umożliwia takie obracanie głową, że pies może ją położyć sobie na grzbiecie.

Te nietypowe, anatomiczne predyspozycje pozwalały mu realizować zadania związane z łapaniem i wyciąganiem maskonurów z trudno dostępnych miejsc.

Szata

Sierść gęsta i twarda; miękkie podszycie. Włos krótki na głowie i przedzie kończyn; bardziej obfity na poziomie szyi, tyle ud oraz na ogonie, ale nie tworzy pióra.

Umaszczenie

Maść zawsze połączona z bielą: u psów maści od rudej do płowej, szata mniej lub bardziej przesiana włosami o czarnych koniuszkach; czarna; szara; biała z ciemnymi łatami. U psów dorosłych, zwykle wyraźniej, niż u psów młodszych, zaznaczone są czarne koniuszki włosów.

Historia rasy

Norweski pies na maskonury pochodzi według jednej z teorii nie tak jak pozostałe rasy psów od canis familiaris, ale od prymitywnego canis fereus. Stąd niezwykła wręcz odmienność tego psa, który według tej teorii przetrwał epokę lodowcową na wyspie Lofoten. Wyspę tę omineła fala zimna, a norweski pies na maskonury przetrwał żywiąc się jajami i ptactwem.

Norweski pies na maskonury był używany przez setki lat do polowań na maskonury, stanowiące główne pożywienie ubogiej ludności w północnej części Norwegii, głównie z rejonów miasta Maastad na wyspie Værøy i Rost,a jego przodkami były mniejsze psy służące do pilnowania stad owiec i kóz na tej wyspie. „Lunde” to po norwesku maskonur zaś „hund” oznacza pies, więc norweska nazwa tej rasy psów – „Lundehund” oznacza właśnie „pies na maskonury”.

Pierwsze udokumentowane opisy tej rasy psów pochodzą z roku 1591 i zostały sporządzone przez Schønebøla, a w 1753 roku zostaje opublikowana książka biskupa z Bergen, Erika Pontopidana, pod tytułem: "Det første Forsøg paa Norges naturlige Historie". Zawiera ona m.in. takie informacje o lundehundzie: "Do łapania ptaków pies ten szkolony jest w krajach północnych, gdzie nie można wspiąć się za nim po stromych skałach. Na Røst i Varøy, gdzie łapanie ptaków jest najbardziej popularne , każdy chłop trzyma nawet do 20 takich psów."

W tamtych latach wartość użytkowego lundehunda mogła sięgać wartości krowy, ponieważ liczba złapanego ptactwa przez takiego psa sięgała nawet do 130 sztuk za jedną noc. Na tym tle powstawały często konflikty pomiędzy chłopami, którzy strzegli, aby sąsiad nie posiadał większej liczby ludenhundów, co mogłoby powodować mniejsze dochody. W połowie XIX wieku rozpowszechnił się model polowania na maskonury za pomocą sieci. Wiązało się to ze spadkiem liczebności utrzymywanych lundehundów. Dopiero w roku 1937 udało się odtworzyć oficjalną hodowlę z pojedynczych osobników zachowanych w Maastad, a w roku 1943 nastąpiło uznanie tej rasy przez Kennelklub.

Obecnie maskonury są pod ścisłą ochroną i wydawało się, że zakaz polowania na te ptaki doprowadzi do wymarcia Lundehunda. Jego populacja spadła okresowo nawet do 50 psów. Rasę ocalili jednak od wyginięcia jej liczni wielbiciele. Początkowo istniał nawet zakaz wywozu tej rasy za granicę, aby nie uszczuplać bardziej tej niewielkiej grupy i doprowadzić do jej odtworzenia.

Obecnie jest to już tylko pies towarzyszący, popularny głównie w Norwegii.

Charakter i zachowanie

Norweski pies na maskonury jet prawdziwym i nieomal dosłownym alpinistą wśród psów. Jego zadaniem było polowanie na maskonury, zamieszkujące jamy pod darnią na nadbrzeżnych skałach.

Budowa tego psa umożliwia mu wspinaczkę po bardzo stromych ścianach. Jego duże łapy o pięciu silnie wysklepionych, dużych palcach i dwu dodatkowych wilczych pazurach, ale o bardzo mocnym szkielecie kostnym, spełniające w zasadzie rolę dodatkowych palców, pozwalają psu poruszanie się po stromiznach i śliskich kamieniach. Pies ten wpełzając do jamy jest w stanie wykręcić swoje kończyny na boki o 90 stopni, a uszy chroni przed brudem kładąc je na boki głowy. Gdy pies ten znajdzie się pod wodą jego przewody słuchowe zamkną się automatycznie. Jest to, więc również doskonały pływak.

Z chwilą wprowadzenia zakazu polowania na maskonury, norweski pies na maskonury stał się miłym i niewymagającym towarzyszem człowieka. Jest wybitnie serdeczny wobec swojej rodziny oraz bardzo przywiązany do dzieci. W stosunku do obcych jest trochę nieufny i nieśmiały, ale nie wykazuje oznak agresji. Przyjaźnie odnosi się do obcych psów, ale pamiętajmy, że to były specjalista do polowania na ptaki i papuga czy kanarek mogą stać się jego łupem.

Choroby i problemy zdrowotne

Norweski pies na maskonury ma głównie problemy z trawieniem. Jest to charakterystyczny problem dla tej rasy.

Pielęgnacja

Krótka sierść tej rasy psów jest łatwa w pielęgnacji i nie zabiera dużo czasu

Idealny dom

Norweski pies na maskonury jest niewymagającym towarzyszem. Dostosuje się do każdej sytuacji. To mały pies i bez problemu zamieszka w mieście, choć oczywiście jak większość psów będzie preferował tereny wiejskie. Ideałem byłby dom nad klifem. Pies ten czułby się wtedy w swoim żywiole. Generalnie polecany jest osobom aktywnie spędzającym czas.

Aktywność

To bardzo żywy i energiczny pies. Uwielbia ruch i zajęcie, ale ostatecznie zadowoli się ich umiarkowaną ilością.

Wychowanie

Norweski pies na maskonury nadaje się na pierwszego psa w rodzinie. Łatwo go wychować, choć zawsze pozostanie w nim nutka niezależności i nigdy do końca nie podporządkuje się całkowicie.

Rasy psów - Norweski pies na maskonury - komentarze

Zobacz też...