Szpic z Norbotten

Inne nazwy tej rasy psów: Szpic z Norbotten, szpic nordycki, Norbottenspets, Nordic Spitz, Pohjanpystykorva, Norrbottenspitz

Klasyfikacja FCI: Grupa V. Szpice i psy pierwotne Sekcja 2. Północne szpice myśliwskie
Nr FCI: 276

Pochodzenie rasy i data powstania	Szwecja, XVII w.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie polowanie na ptactwo. Obecnie Wciąż jest to pies myśliwski, ale znalazł już liczne grono miłośników jako pies stróżujący i towarzyszący. Czasami ciągane też lekkie sanie na ośnieżonej północy Szwecji.
Wielkość miotu	3 - 8 szczeniąt
Długość życia	13 - 15 lat
Wzrost	Pies: około 45 cm. Suka: około 42 cm.
Waga	około 10 kg.
Wymagania	Nadaje sie dla początkujących psiarzy, pod warunkiem że zapewią mu dużo ruchu. Pielęgnacja jest prosta i nie zajmuje wiele czasu.
Stosunek do dzieci	Dobrze czuje się wśród dzieci i lubi zabawę z nimi.
Stosunek do obcych	Nieufny i podejrzliwy.Głośno szczeka i wykazuje gotowość do ataku.
Stosunek do psów	Pomimo niedużego wzrosu potrafi być zawadiacki wobec obcych psów.
Stosunek do innych zwierząt	Nie jest to pies polecany do domu z małymi zwierzętami, które zapewne szybko stałyby się jego smaczną przekąską.

Wrażenie ogólne

Szpic z Norbotten to jeden z mniejszych szpiców. Jest mały, kwadratowej i zwartej budowy z suchymi, mocnymi mięśniami. Pies ten powinien być bardzo dobrze zbudowany. Głowa noszona wysoko i nieustraszenie. Szpic nordycki powinien być niezwykle ruchliwy. Różnica w budowie, zależna od płci, powinna być wyraźna. Idealny pies tej rasy powinien sprawiać wrażenie typowego, małego szpica, bardzo czujnego i uważnego, zrównoważonego, o dobrym temperamencie.

Szpic z Norbotten ma kształtną głowę i szpiczastą kufę. Ciemne, żywe i czujne oczy wskazują na nieustanną gotowość psa. Uszy są stojące i trójkątne i również odznaczają się ruchliwością. Szpic ten nosi ogon elegancjo zawinięty na lędźwiach.

Szata

Twarda, krótka, prosta i dosyć przylegająca, z delikatnym i gęstym podszyciem. Krótka na grzbiecie nosa, czaszce, uszach i przedzie kończyn; dłuższa na szyi, z tyłu ud i pod spodem ogona.

Umaszczenie

Dozwolone są wszystkie kolory. Maść idealna: biała z żółtymi lub rudobrązowymi znaczeniami.

Historia rasy

Szpic z Norbotten pochodzi ze Szwecji, z przygranicznego regionu Norbotten na granicy z Finlandią. Nie jest wykluczone, że ta stara szwedzka rasa psów pochodzi bezpośrednio od psa torfowego. Od wieków pies ten polował na ptactwo w rozległych lasach i trzęsawiskach regionu Norbotten.

Rasa była jednak bliska wymarcia i w 1948 r. ogłoszono ją za wymarłą. Myśliwi z północy Szwecji nie pozwoli jednak wyginąć swemu wiernemu pomocnikowi i w 1967 r. grupa miłośników Szpica nordyckiego wyszukała kilka ostatnich psów i suk i rozpoczęła z powrotem hodowlę tego psa.

Obecnie ta rasa psów przeżywa w Szwecji prawdziwy rozkwit. Wciąż jest to pies myśliwski, ale znalazł już liczne grono miłośników jako pies stróżujący i towarzyszący. Czasami ciągane też lekkie sanie na ośnieżonej północy Szwecji.

Charakter i zachowanie

Jako pies myśliwski, Norbottenspets powinien być uważny i śmiały, sprawiający wrażenie czujnego, aktywnego, miłego i pewnego siebie. Nigdy nie powinien być nerwowy, płochliwy czy agresywny. Pies ten przypomina swoim sposobem polowania i charakterem szpica fińskiego. Odnajduje on ptaki, tropi je aż usiądą na drzewie, a następnie przywołuje myśliwego szczekając bez przerwy. Pies ten stara się zwrócić na siebie uwagę ptactwa, a dzięki temu myśliwy podchodzi niezauważony na odległość strzału. Szpic z Norbotten wyspecjalizował się również w polowaniach na kuny.

Szpic z Norbotten jest wierny i oddany swojej ludzkiej rodzinie. To świetny stróż, wciąż pilnujący domy na północy Szwecji. Jego uwadze nie ujdzie żaden szmer, a każdą obcą osobę anonsuje przenikliwym jazgotem. Jest nieufny i podejrzliwy wobec obcych; szczeka i wykazuje gotowość do ataku. To bardzo głośna rasa psów. Nie toleruje również obcych psów na swoim terenie, ale poza nim potrafi być w stosunku do nich również zawadiacki. Należy unikać takich sytuacji, gdyż ten stosunkowo niewielki nordyk przecenia swoje własne siły.

Szpic z Norbotten jest bardzo wierny, uczuciowy i dobrze czuje się wśród dzieci. Uwielbia również zabawę z nimi. Nie jest jednak to pies polecany do domu z małymi zwierzętami, które zapewne szybko stałyby się jego smaczną przekąską.

Pies ten wykazuje skłonności do włóczęgostwa, szczególnie, gdy nie znajduje się w rodzinie myśliwych, albo, gdy nie ma jakiegoś sensownego zajęcia. Szpic nordycki łatwo się nudzi stałymi zajęciami.

Choroby i problemy zdrowotne

Przedstawiciele tej rasy psów maja zwykle problemy z dysplazją stawów, epilepsja i padaczką. Zdarzają się alergie skórne.

Pielęgnacja

Szpic z Norbotten to czysty i schludny pies. Swoim zachowaniem przypomina kota. Nie lubi się brudzić i często się sam „myje”. Pielęgnacja jest prosta i nie zajmuje wiele czasu.

Idealny dom

To stosunkowo mała rasa psów, ale nie nadaje się zbytnio do mieszkania w mieście. W tym psie wciąż drzemie silny instynkt łowiecki, a ponadto uwielbia pozostawać na dworze. Cięzko jest więc zapewnić mu niezbędną dawkę ruchu i zajęcia w mieszkaniu. Szpic z Norbotten potrzebuje być jednak blisko swojej rodziny i nie może / nie powinien być zamykany w kojcu. To pies dla ludzi aktywnych, mających czas dla swojego psa.

Aktywność

To bardzo energiczny i wytrzymały pies. Czasami ciągnie sanie na dalekiej północy. Potrzebuje dużo ruchu.

Wychowanie

Wychowanie nie powinno sprawiać zbyt dużego problemu nawet osobie niedoświadczonej, pod warunkiem, że zapewnimy psu wiele ruchu i jakieś zajęcie. To samodzielny i nieco samowolny pies, ale ma silne pragnienie dogodzenia we wszystkim swojemu panu, więc stosunkowo dobrze sprawdza się w różnych psich sportach.

Rasy psów - Szpic z Norbotten - komentarze

Zobacz też...