Szpic fiński

Inne nazwy tej rasy psów: Szpic fiński, Finnish Spitz, Suomenpystykorva, Finsk Spets, Loulou Finnoi

Klasyfikacja FCI: Grupa V. Szpice i psy pierwotne Sekcja 2. Północne szpice myśliwskie
Nr FCI: 49

Pochodzenie rasy i data powstania	Finlandia, XIX w.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie polowanie na drobną zwierzynę. Obecnie jest wciąż psem myśliwskim w Finlandii, przeznaczonym głównie do polowania na ptactwo leśne, ale również na małe drapieżniki, ptactwo wodne oraz łosie. Popularny również jako pies towarzyszący.
Wielkość miotu	4 - 8 szczeniąt
Długość życia	12 - 15 lat
Wzrost	Pies: 44 - 50 cm. Suka: 39 - 45 cm.
Waga	Pies: 12 - 15 kg. Suka: 7 - 12 kg.
Wymagania	Wymaga konsekwentnego wychowania i pomimo faktu, że jest stosunkowo niezależny, jego wychowanie nie powinno być trudne, o ile zapewnimy mu dużo ruchu i zajęcie. To czysty pies, a jego pielęgnacja nie zajmuje dużo czasu.
Stosunek do dzieci	Dobry. Cierpliwy i wyrozumiały, choć nie jest to zbytni pieszczoch. Preferuje aktywą zabawę, najlepiej na dworze.
Stosunek do obcych	Nieufny i ostrożny. Będzie chodził za nimi krok w krok. Tak na wszelki wypadek.
Stosunek do psów	Niezbyt tolerancyjny, ale raczej nie agresywny na spacerach.
Stosunek do innych zwierząt	To wciąż łowca lubiący chadzać swoimi ścieżkami. Może stanowić niebezpieczeństwo dla małych zwierząt.

Wrażenie ogólne

Szpic fiński jest mniej, niż średniej wielkości i niemal kwadratowej budowy ciała. Już na pierwszy rzut oka jest to pies niezwykle hałaśliwy.

Szpic fiński porusza się lekko i z gracją. Z łatwością przechodzi od kłusa do galopu, będącego najbardziej naturalną formą ruchu. Kończyny poruszają się równolegle. W pogoni za zwierzyną, rozpędza gwałtownie się do szybkiego galopu.

Długość tułowia odpowiada wysokości w kłębie. Głębokość klatki piersiowej stanowi nieco mniej, niż połowę wysokości w kłębie. Czaszka nieco szersza, niż dłuższa, kufa wąska i zwężająca się ku końcowi. Pies ten ma szpiczaste, stojące i ruchliwe uszy. Oczy są ciemne w kształcie migdała. Ogon o dosyć długim włosie jest zakręcony i noszony ponad udem.

Co ciekawe szczenięta tej rasy rodzą się szare i uzyskują rudy kolor dopiero około czwartego miesiąca życia.

Szata

Dosyć długi na tułowiu, nieco uniesiony lub uniesiony, sztywniejszy na szyi i grzbiecie. Na głowie i kończynach, z wyjątkiem tyłu tylnych kończyn, krótki i ściśle przylegający. Sztywny włos na łopatkach, zwłaszcza u samców, jest wyraźnie dłuższy i grubszy. Z
tyłu ud (na portkach) oraz na ogonie – włos długi i gęsty. Podszycie krótkie, miękkie, gęste, jasnego koloru.

Umaszczenie

Włos na grzbiecie – czerwony lub złotobrązowy; preferowany lśniący. W jaśniejszym odcieniu wewnątrz uszu, na policzkach, gardle, klatce piersiowej, brzuchu, wewnętrznej stronie kończyn, tylnej stronie ud oraz ogonie. Biały pas na klatce piersiowej i małe
białe znaczenia na łapach – dopuszczalne.

Historia rasy

Pochodzenie szpica fińskiego jest nieznane. Często przyjmuje się, że szpic fiński to jedna z ras pierwotnych, pochodzących od wilka, która w określonych warunkach geograficznych ewoluowała do znanego dzisiaj kształtu, dostosowując się do charakterystyki sosnowych lasów Skandynawii. Inna teoria mówi, że jest to rasa, która przywędrowała do Finlandii razem z plemionami ugrofińskimi, które skolonizowały półwysep. Niektórzy kynolodzy prezentują pogląd lansowany przez Ivana Svedrupa, uznającego za przodka szpica fińskiego półdzikiego psa, który zamieszkiwał w starożytności Indie i przybył aż stamtąd do Skandynawii w okresie wędrówki ludów.

Rasa ta najprawdopodobniej wywodzi się jednak od rosyjskiej łajki przybyłej ze wschodu, a jego rosyjskim odpowiednikiem jest rosyjsko – fińska łajka, która jest bardzo podobna, jeżeli chodzi o wygląd i sposób polowania. Wiadomo jednakowoż, że setki lat temu psów w typie szpica fińskiego używano do wszelkiego rodzaju polowań w całym kraju. Pierwotnie, głównym celem było wyhodowanie psa umiejętnie oszczekującego zwierzynę na drzewach i zarazem pięknego.

Psy w tym typie występowały od dawna we wschodniej części Półwyspu Skandynawskiego. Systematyzacja rasy rozpoczęła się w latach 90. XIX wieku, kiedy Hugo Richard Sandberg, fiński leśnik, opublikował pierwszy opis rasy wraz z informacjami na temat polowania. W 1892 r. w Finlandii rozpoczęto rejestrowanie tych psów. Duże zasługi dla współczesnej hodowli miał Hugo Roos, który przez 30 lat zebrał kilkanaście typowych psów, dających początek niemal wszystkim późniejszym szpicom fińskim. Poza Finlandią rasa najwcześniej pojawiła się w Anglii, gdzie psy te zyskały stosunkowo dużą popularność i zachowują ją do dziś. Szpice fińskie są obecnie hodowane w wielu krajach – co ciekawe większość z nich pochodzi właśnie z angielskiej populacji.

Kiedy w latach 90. XIX wieku rozpoczęto oficjalną rejestrację rasy, psy podobne w typie i podobnie użytkowane znajdowano głównie na wschodnich i północnych terenach Finlandii.

Pierwszy wzorzec rasy powstał w roku 1892. Pierwsza specjalistyczna wystawa odbyła się w tym samym roku, natomiast pierwsze zawody w polowaniu na ptactwo – w 1897. Obecnie rasa jest bardzo rozpowszechniona w Finlandii i Szwecji. Ukształtowała się ona w absolutnie naturalny sposób i stanowi istotny element fińskiej kultury. W 1979 roku szpic fiński został nazwany narodowym psem Finlandii.

Szpic fiński jest obecnie wciąż psem myśliwskim w Finlandii, przeznaczonym głównie do polowania na ptactwo leśne, ale również na małe drapieżniki, ptactwo wodne oraz łosie. Poza swoim rodzinnym krajem, ten śliczny rudy piesek pełni przede wszystkim rolę niezwykle urokliwego towarzysza.

Charakter i zachowanie

Szpic fiński poluje głównie w Finlandii na cietrzewie i głuszce. Jego zadanie polega na wypłoszeniu tych dużych ptaków i tropieniu ich tak długo, aż usiądą na drzewie. Pies ten następnie odwraca uwagę ptaków, skacząc na drzewo i oszczekując je. W tym czasie myśliwy zbliża się do drzewa i strzela do ptaków na nim siedzących. W podobny sposób odbywa się polowanie na łosia czy nawet niedźwiedzia polarnego.

Przenikliwe szczekanie szpica fińskiego jest jego cechą charakterystyczną. Podczas odbywających się konkursów psy te głoszą obecność zwierzyny szczekaniem, które ocenia się na podstawie liczby sczeknięc. Podobno najlepsze psy potrafią zaszczekać aż do 160 razy na minutę (!!!)

Szpic fiński jest odważny, lojalny i wierny wobec swojego pana. To również czujny stróż, ale nie agresywny, informujący wszystkich dookoła o najmniejszym szeleście. Jest ogromnie nieufny w stosunku do obcych, których pilnuje, chodząc za nimi krok w krok. Pies ten wykazuje jednak dużo cierpliwości w stosunku do dzieci i chociaż nie jest to zbytni pieszczoch, zawsze znajdzie dla nich czas, szczególnie, gdy dzieci będą preferować pobyt na świeżym powietrzu od zabawy w salonie.

Nie toleruje zbytnio obcych psów na swoim terenie, ale na spacerach nie powinien przejawiać agresji do innych czworonogów. Duże zwierzęta gospodarskie nie powinny obawiać się szpica fińskiego, ale do kotów i innych małych zwierząt pies ten może się nigdy nie przyzwyczaić. To łowca, będący duchem wiecznie na polowaniu, wiec stanowi zagrożenie dla świnek morskich czy chomików.

Pies ten ma umiarkowaną skłonność do włóczęgostwa i może od czasu do czasu wybierać się na jakieś wypady, które dadzą upust jego wciąż wielkiej namiętności łowieckiej. Szpic fiński lubi chadzać swoimi ścieżkami i skoro jego pan nie chce zapewnić mu jakąś rozrywkę ( czyt. zajęcie) to szpic fiński sam ją sobie znajdzie.

Choroby i problemy zdrowotne

Generalnie zdrowa rasa psów, chociaż zdarzają się problemy z dysplazją stawów biodrowych, epilepsja i choroby z sercem. Szpic fiński łatwo przybiera na wadze i może to również prowadzić do problemów zdrowotnych.

Pielęgnacja

Ta rasa psów jest niezwykle schludna i czysta. Pies ten nie lubi brudzić się i przestrzega swojej higieny jak kot. Jego pielęgnacja jest wobec tego bardzo łatwa.

Idealny dom

Szpic fiński musi przede wszystkim mieć jakąś pracę i zajęcie. Jest to więc pies dla ludzi, lubiących aktywnie spędzać czas. Nie nadaje się dla ludzi wygodnickich i domatorów. Pies ten lubi pracować i należy mu ją zapewnić. W przeciwnym razie może to doprowadzić do destrukcyjnych zachowań. Uwielbia pozostawać na dworze, więc pomimo niezbyt dużego wzrostu, niezbyt nadaje się do miasta. Niezbędny jednak dla tego psa jest kontakt z rodziną.

Aktywność

To pełen energii pies. Wymaga dużo ruchu, zajęcia i najlepiej jakiejś pracy.

Wychowanie

Pies ten wymaga konsekwentnego wychowania już od wieku szczenięcego. Szpic fiński jest mądry, pojętny i chętnie się uczy, ale nie podporządkuje się całkowicie gdyż jest bardzo samodzielny, a czasami nawet samowolny. Wychowanie tego psa nie powinno jednak sprawiać większej trudności, o ile zapewnimy mu odpowiednią dawkę ruchu i zajęcie.

Rasy psów – Szpic fiński - komentarze

Zobacz też...