Norweski buhund

Inne nazwy tej rasy psów: Norweski buhund, Norsk Buhund, Norwegian Buhund , Norwegian Sheepdog, Nordiske Sitz-hunde

Klasyfikacja FCI: Grupa V. Szpice i psy pierwotne Sekcja 2. Północne szpice pasterskie
Nr FCI: 237

Pochodzenie rasy i data powstania	Norwegia, IX w.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie pasienie inwentarza. Obecnie wciąż jest używany do pilnowania stad, szczególnie w południowo zachodniej Norwegii, oraz jako pies stróżujący i gospodarski. Coraz bardziej popularny pies rodzinny i towarzyszący.
Wielkość miotu	3 - 7 szczeniąt
Długość życia	11 - 14 lat
Wzrost	Pies: 43 - 47 cm. Suka: 41 - 45 cm.
Waga	Pies: 22 - 26 kg. Suka: 15 - 22 kg.
Wymagania	Nadaje się na pierwszego psa w rodzinie dla początkujących psiarzy. Łatwo go wychować, choć jest pełen temperamentu i potrzebuje dużo ruchu. Pielęgnacja czasochłonna.
Stosunek do dzieci	Opiekuńczy i wyrozumiały.
Stosunek do obcych	Dominujący i niezbyt przyjazny. Nie powinien zaatakowąc bez powodu.
Stosunek do psów	Niezbyt tolerancyjny, ale zwykle nie szuka zaczepki.
Stosunek do innych zwierząt	Prawdzdiwy "bodyguard" dla innych zwierząt jego stadzie. Wymagana socjalizacja z mniejszymi zwierzętami.

Wrażenie ogólne

Norweski buhund to typowy szpic. Nieco mniej, niż średniej wielkości; kwadratowej budowy; o czujnym i szczerym wyrazie.

Norweski buhund jest psem masywnym, o jakby przysadzistej sylwetce, zwieńczonej szeroką głową. Oczy są ciemne, uszy proste, stojące i szpiczaste. Ogon raczej krótki, silnie zakręcony, ciasno zwinięty nad grzbietem.

Szata

Włos okrywowy: gruby, obfity i twardy, lecz dosyć gładko przylegający. Na głowie oraz przedzie kończyn – stosunkowo krótki; na szyi, klatce piersiowej, z tyłu ud oraz na ogonie – dłuższy. Miękkie i gęste podszycie.

Umaszczenie

Pszeniczne (biszkoptowe)
Wahające się od dosyć jasnej do żółtawo-czerwonej. Z ciemno zakończonymi włosami lub bez; nie może to jednak wpływać na zasadniczy kolor. Maska dopuszczalna. Preferowany wyraźny i jasny kolor. Bieli tak mało, jak to możliwe.
Czarne
Preferowana jednobarwność (bez dużej ilości brązowych refleksów). Bieli tak mało, jak to możliwe.

Historia rasy

Norweski buhund towarzyszył wikingom podczas ich wypraw łupieżczych, gdyż potrzebowali oni czujnego psa stróżującego. Ta rasa psów była bardzo rozpowszechniona w średniowiecznej Skandynawii, skąd następnie dotarła do Islandii, gdzie stała się protoplastą wielu ras lokalnych.

Nazwa „buhund” pojawiła się dopiero pod koniec XVII w. Słowo „bu” oznacza „miejsce zamieszkania” oraz „bydło” zaś „hund” znaczy pies. „Buhund” oznacza więc „psa do bydła” oraz w wolnym tłumaczeniu „pies mieszkający z ludźmi”. Czyli nazwa psa również wskazuje na jego przeznaczenie jako psa pasterskiego i stróżującego.

Norweskiego buhunda używano również do polowania na łosie, lisy, bażanty, kuropatwy ale również na niedźwiedzie i wilki.

W Norwegii tę rasę psów uznano za dziedzictwo narodowe i jest wspierana przez liczne instytucje państwowe. Norweski buhund wciąż jest używany do pilnowania stad, szczególnie w południowo zachodniej Norwegii, oraz jako pies stróżujący i gospodarski. Oraz liczniejsza jest również grupa zwolenników trzymania tych psów w domach jako pies rodzinny i towarzyszący. Obecnie norweski buhund znalazł zastosowanie w policji, pomaga osobom, które mają problemy ze słuchem, sprawdza się także w zawodach agility i posłuszeństwa. Współcześnie jest przede wszystkim psem rodzinnym.

Stosunkowo dużo psów jest hodowanych na wyspach brytyjskich.

Charakter i zachowanie

Jest to odważny, energiczny i przyjacielski pies, ceniony przede wszystkim za jego zdolność do szybkiego i pewnego poruszania się po bezdrożach. Jako pasterz bezbłędnie odnajduje zagubione owce i doprowadza je do stada, które broni przed drapieżnikami. Buhund jest psem odpornym na wszelkie warunki atmosferyczne i z jednakowym zapałem stróżuje zarówno latem jak i zimą.

Norweski buhund jest obdarzony świetnym węchem i wzrokiem, a także doskonale porusza się w głębokim śniegu. Czasami jest wykorzystywany również do polowania na drobną zwierzynę.

Pies ten jest przyjacielsko nastawiony do swojej rodziny, dla której będzie miłym, oddanym i wiernym towarzyszem. Buhund lubi dzieci, wobec których będzie opiekuńczy i wyrozumiały. Jako członkowie stada którym należy się szczególna ochrona będą one również przez tego wikinga dobrze chronione.

Jako pies pasterski i stróżujący, o silnym poczuciu własnego terytorium buhund, nie toleruje zbytnio osób szwędających się po jego terenie. Będzie się starał ich z niego przepędzić, przyjmując dominującą postawę, ale nie powinien zaatakować bez wyraźnego powodu. Może natomiast oszczekiwać każdą nieznana mu osobę.

Zwierzęta należące do stada będą miały w nim prawdziwego „bodyguarda”. Norweski buhund bez problemu zaprzyjaźni się nawet z kotem, ale może być problem z mniejszymi zwierzętami.

Choroby i problemy zdrowotne

Ta ras psów jest przede wszystkim narażona na problemy z dysplazją stawów. Zdarzają się alergie i choroby oczu.

Pielęgnacja

Gęsta i delikatna sierść nie jest trudna, ale dosyć czasochłonna w pielęgnacji i linieje

Idealny dom

Norweski buhund nie jest polecany do miasta, nie mówiąc już o mieszkaniu w bloku. Potrzebuje otwartych przestrzeni, ruch, świeżego powietrza i najlepiej jakiegoś zajęcia. Doskonale sprawdza się na wsi, szczególnie tam gdzie są jakieś zwierzęta do pilnowania. Podobno jego instynkt pasterski jest tak duży że potrafi zaganiać nawet kurczęta.

Norweski buhund będzie również z pewnością zadowolony mieszkając w domu z dużą działką, pod warunkiem zapewnienia mu dużej ilości ćwiczeń i zajęcia. Nie jest polecany dla domatorów i rodzin, które spędzają większość czasu przed telewizorem.

Aktywność

To pełen temperamentu pies, który wymaga wiele zajęcia i ruchu.

Wychowanie

Wychowanie tego przemiłego pieska nie powinno sprawiać najmniejszego problemu. Nadaje się na pierwszego psa w rodzinie dla początkujących psaiarzy. Odrobina konsekwencji, odpowiednie zajęcie i dużo ruchu sprawi, że norweski buhund będzie miłym i posłusznym domownikiem.

Rasy psów - Norweski buhund - komentarze

Zobacz też...