Karelski pies na niedźwiedzie

Inne nazwy tej rasy psów: Karelski pies na niedźwiedzie, karelczyk, Karjalankarhukoira, Karelian Bear Dog, Karelsk Bjornhund, Karelischer Barenhund

Klasyfikacja FCI: Grupa V. Szpice i psy pierwotne Sekcja 2. Północne szpice myśliwskie
Nr FCI: 48

Pochodzenie rasy i data powstania	Finlandia, XVII w.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie polowanie na niedżwiedzie. Obecnie pies ten wyspecjalizował się w polowaniach na niedźwiedzie oraz łosie. Potrafi także bez problemów zaatakować rysia, wilka, żbika, dzika czy jelenia.
Wielkość miotu	4 - 9 szczeniąt
Długość życia	11 - 14 lat
Wzrost	Pies: 54 - 60 cm. Suka: 49 - 55 cm.
Waga	Pies: 25 - 28 kg. Suka: 17 - 20 kg.
Wymagania	Dla doświadczonych właścicieli, a najlepiej dla mysliwego. W Polsce poluje się z nim na dziki. Trudno go wychować i odzwyczaić od kłusowania. Potrzeba ruchu bardzo duża, za to stosunkowo łatwa i nie absorbująca pilelęgnacja.
Stosunek do dzieci	Przyjacielski i miły, ale źle znosi ich psikusy. Dla starszych, dobrze wychowanych dzieci.
Stosunek do obcych	Nieufny, ale nie agresywny. pasywny dominant.
Stosunek do psów	Agresywny, dominujący i skory do bójki.
Stosunek do innych zwierząt	To pełen pasji łowca. Będzie polował na mniejsze zwierzęta.

Wrażenie ogólne

Karelski pies na niedźwiedzie jest na pierwszy rzut oka podobny do łajki rosyjsko – europejskiej, od której jest minimalnie niższy. Jest średniej wielkości, krzepkiej budowy, silny, długości nieznacznie przekraczającej wysokość w kłębie, o gęstej szacie i stojących uszach. Charakterystyczne jest jego czarno białe umaszczenie.

Karelski pies na niedźwiedzie ma sylwetkę zbliżoną do nieznacznie wydłużonego prostokąta, niemal kwadratowej. Głowa w kształcie stożka, o znacznej szerokości mózgoczaszki, ze słabo zaznaczonym stopem i lekko wysklepionym czołem. Wargi cienkie, suche i szczelnie przylegające. Oczy nieduże, koloru ciemnopiwnego, miodowego o żywym wyrazie. Uszy średniej wielkości, stojące, o lekko zaokrąglonych końcach.

Tułów mocny z dobrze umięśnionym, lekko spadzistym grzbietem. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca prawie do łokci, brzuch lekko podciągnięty. Ogon niezbyt długi, zakręcony sierpowato nad grzbiet, lub zwinięty w ciasny pierścień, co jest bardziej pożądane. Kończyny proste, mocne i równolegle ustawione. Przednie łapy stawiane są lekko odsiebnie, podczas gdy łokcie ustawione są dokładnie do tyłu. Palce zwarte, tworzące kształt okrągłej piąstki, przy czym kończyny tylne mają łapy w kształcie bardziej wydłużonym od przednich.

Karelski pies na niedźwiedzie porusza się lekko, jakby nie wymagało to od niego wysiłku. Z łatwością przechodzi od kłusa do galopu, będącego najbardziej naturalną formą ruchu.

Szata

Włos okrywowy twardy i prosty. Na szyi, grzbiecie oraz z tyłu ud – dłuższy, niż gdziekolwiek indziej. Podszycie miękkie i gęste.

Umaszczenie

Maść czarna; może być matowa lub z odcieniem brązowym. Większość przedstawicieli rasy ma wyraźne białe znaczenia na głowie, szyi, klatce piersiowej, brzuchu oraz kończynach.

Historia rasy

Za przodka rasy uważany jest pies komi, nazywany także psem Zyrian. Jednakże psami-założycielami były psy pochodzące z Ładogi, Ołońca oraz rosyjskiej części Karelii, gdzie używano ich do różnego rodzaju polowań na zwierzynę. Karelia północna, to kraina jezior rozciągająca się na północ od Petersburga po Finlandię.

Karelski pies na niedźwiedzie wyspecjalizował się w polowaniach na niedźwiedzie oraz łosie. Potrafi także bez problemów zaatakować rysia, wilka, żbika, dzika czy jelenia.

Duże szpice, podobne w budowie do karelskiego psa na niedźwiedzie, lecz o bardziej urozmaiconym umaszczeniu, znane były od wieków na terenie Finlandii i chętnie używane przez tamtejszych myśliwych do polowania na grubą zwierzynę, w tym na niedźwiedzie, którym rasa zawdzięcza swoją nazwę. Pierwsze informacje o psach podobnych w umaszczeniu i charakterze do dzisiejszych "karelczyków", lecz nieco bardziej krępych i cięższych, pochodzą z lat 80. XIX wieku. W roku 1920 w Finlandii powstała pierwsza zorganizowana hodowla tej rasy, a w 1936 psy zostały zaprezentowane po raz pierwszy na wystawie w Helsinkach. II wojna światowa spowodowała duże straty w populacji, do tego stopnia, że w Finlandii pozostało około 40 psów karelskich. Po wojnie dzięki wysiłkom kynologów udało się odbudować liczebność rasy, doprowadzając przy okazji do jej wyrównania i ustalenia nowego standardu. W latach 60. XX wieku hodowla karelskiego psa na niedźwiedzie przechodziła ponowny kryzys - liczba psów niebezpiecznie zmalała. Jednak rasa zaczęła znowu zyskiwać na popularności, poza Finlandią stała się bardzo lubiana w Szwecji.

W 1961 roku Polski Związek Łowiecki otrzymał w darze od fińskich myśliwych parę - psa Metsämichen Halli i sukę o imieniu Tupu, które dały początek hodowli. Kolejne importy z Finlandii i Szwecji miały miejsce na początku lat 70.

Dziś rasa rozpowszechniła się w Finlandii. Współcześnie poluje się z nim w Skandynawii głównie na łosie, a w Polsce przeważnie na dziki.

Charakter i zachowanie

Karelski pies na niedźwiedzie samodzielnie i bezgłośnie tropi zwierzynę. Gdy już znajdzie się dostatecznie blisko, przywołuje myśliwego głośnym i bezustannym szczekaniem. To pełen pasji łowca, który będzie korzystał z każdej nadarzającej się okazji do polowania. Rzadko spotykana siła tego psa pozwala mu toczyć walki ze zwierzętami wielokrotnie przerastającymi go wymiarami i masą. Jest również odporny na niesprzyjające warunki atmosferyczne.

Karelski pies na niedźwiedzie jest zrównoważony, nieco powściągliwy, odważny i wytrwały. Bardzo pewny siebie; może być agresywny w stosunku do innych psów i często skory do bójki, ale nigdy w stosunku do ludzi. W stosunku do obcych jest nieufny, ale nie agresywny. Nie jest to wybitny stróż i obrońca. Pies ten posiada silnie rozwinięty duch walki z innymi zwierzętami.

Wobec swojej rodziny pies ten jest wierny i oddany. Cechuje go także przyjacielskie nastawienie i miły charakter wobec dzieci, choć źle znosi dziecięce psikusy.

Choroby i problemy zdrowotne

Zdrowa rasa psów ze zdarzającymi się sporadycznie problemami z dysplazją, postrępującym zanikiem siatkówki i padaczką.

Pielęgnacja

To dość czysty pies. Pielęgnacja nie jest wymagająca i zaviera stosunkowo mało czasu. Karelski pies na niedźwiedzie jednak silnie linieje.

Idealny dom

Karelski pies na niedźwiedzie to pełen pasji łowca, który sam znajdzie okazję do zaspokojenia rozpierającej go energii, jeżeli nie zapewni mu jej jego właściciel. To nie jest pies dla domatorów. Właściciel musi być osobą aktywną, lubiącą długie spacery, jogging, czy jazdę na rowerze (najlepiej po lesie) za swoim psem. Karelski pies na niedźwiedzie najlepiej czuje się w rodzinach aktywnie spędzających czas.

Pies ten nie nadaje się do życia w mieście. Wymagany jest dom z dużą działką, najlepiej położony blisko lasu.

Aktywność

Karelski pies na niedźwiedzie to bardzo aktywny i żywy pies. Uwielbia ruch i polowanie. Niezbyt nadaje się do psich sportów z powodu swojej niezależnej natury i samodzileności. Potrzebuje bardzo dużo ruchu.

Wychowanie

Karelski pies na niedźwiedzie ma trudny charakter i wymagane jest doświadczenie w wychowywaniu psa. Nie wykazuje skłonność do uległości nawet wobec swego przewodnika. Pies ten lubi swobodę, chadza swoimi ścieżkami i kłusuje na potęgę.

Rasy psów - Karelski pies na niedźwiedzie - komentarze

Zobacz też...