Pies islandzki

Inne nazwy tej rasy psów: Pies islandzki, Islandzki szpic pasterski, Islenkur Fjárhundur, Icelandic Sheepdog, Íslenskur fjárhundur, Friaar Dog, Iceland Dog

Klasyfikacja FCI: Grupa V. Szpice i psy pierwotne Sekcja 2. Północne szpice pasterskie
Nr FCI: 289

Pochodzenie rasy i data powstania	Islandia, IX w.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie pies myśliwski, pasterski i do ciągnięcia lekkich sań. Obecnie głównie pies zaganiający i coraz bardziej popularny pies towarzyszący.
Wielkość miotu	3 - 6 szczeniąt
Długość życia	około 15 lat
Wzrost	Pies: 42 - 48 cm. Suka: 38 - 42 cm.
Waga	Pies: 13 - 18 kg. Suka: 9 - 14 kg.
Wymagania	Nadaje się na pierwszego psa w rodzinie. Jego wychowanie jest proste o ile zapewnie mu się dużo ruchu. Nie powinien mieszkać w mieście. Odmiana krótkowłosa jest mało wymagająca w pielęgnacji, ale z długowłosą będziemy musieli się trochę namęczyć, przy czym rasa nie jest wyrównana i nie wiadomo do końca jaką szczeniak będzie mieć szatę.
Stosunek do dzieci	Przyjacielski i skory do zabawy. Przywiązuje się niezwykle mocno.
Stosunek do obcych	Przyjazny, ale zawsze musi oszczekać każdą osobę. Nie jest to jednak oznaka agresji.
Stosunek do psów	Przyjazny.
Stosunek do innych zwierząt	Przyjazny nawet do małych zwierząt, o ile poznał je w wieku szczenięcym. Wielka miłość do koni.

Wrażenie ogólne

Islandzki szpic pasterski jest nordyckim szpicem pasterskim, nieco mniej, niż średniej wielkości, ze stojącymi uszami i zwiniętym ogonem. Widziany z boku – prostokątny; długość tułowia od najbardziej wysuniętego do przodu punktu łopatki do szczytu zadu przekracza wysokość w kłębie. Głębokość klatki piersiowej równa długości przednich łap.

Łagodny, inteligentny, radosny wyraz. Ufna i żywotna postawa jest typowa dla tej rasy.
Istnieją dwa rodzaje szaty: długa i krótka; obydwie gęste oraz niezwykle odporne na warunki pogodowe. Między płciami istnieje wyraźna różnica w wyglądzie.

Szata

Istnieją dwie odmiany:
Krótkowłosa
Włos okrywowy średniej długości, gęste, miękkie podszycie. Włos krótszy na pysku, szczycie głowy, uszach oraz przedzie kończyn; dłuższy na szyi, klatce piersiowej oraz z tyłu ud. Ogon krzaczasty; długość włosa proporcjonalna do długości szaty.
Długowłosa
Włos okrywowy dłuższy, niż u odmiany opisanej powyżej, dosyć gruby, z gęstym, miękkim podszyciem. Włos krótszy na pysku, szczycie głowy, uszach oraz przedzie kończyn; dłuższy za uszami, na szyi, klatce piersiowej, przednich kończynach oraz z tyłu ud. Ogon bardzo krzaczasty; długość włosa proporcjonalna do długości szaty.

Umaszczenie

Dopuszczalnych jest kilka kolorów, ale jeden kolor powinien zawsze przeważać. Kolorami przeważającymi są: różne odcienie koloru podpalanego, wahające się od kremowego do rudobrązowego, czekoladowy, szary, czarny.

Kolorom przeważającym zawsze towarzyszy biel. Najpopularniejszymi białymi znaczeniami, które często są nieregularne, są: strzałka lub biel na części twarzy, kołnierzu, klatce piersiowej; skarpety różnej długości oraz [biały] koniuszek ogona.
Jaśniejsze odcienie występują często na spodniej części tułowia od gardła do końca ogona. U psów podpalanych i szarych często zdarza się czarna maska, czarne koniuszki włosa okrywowego, jak również pojedyncze czarne włosy. Psy czarne (trójkolorowe) mają czarną szatę, wspomniane wyżej białe znaczenia oraz tradycyjne znaczenia –
w dowolnym spośród podpalanych kolorów – na policzkach, powyżej oczu (łuków brwiowych) i na kończynach. Łaty w powyższych kolorach na białym tle (łaciatość) są dopuszczalne. Biel nie powinna całkowicie przeważać.

Historia rasy

Islandzki szpic pasterski jest jedyną rodzimą rasą Islandii. Pojawił się w Islandii wraz z pierwszymi osadnikami-wikingami (874-930) i pochodzi w prostej linii od norweskiego buhunda. Jego zadaniami było pasterstwo, ciągnięcie sań, ale też był używany jako pies myśliwski. Po wybiciu dzikiej zwierzyny pies islandzki został oddelegowany do stróżowania i zaganiania bydła.

Przez stulecia islandzki szpic pasterski oraz sposób jego pracy przystosowały się do lokalnego terenu, gospodarki oraz trudnej walki o przetrwanie Islandczyków; stał się on niezastąpiony przy wypasie gospodarskiego inwentarza. Rasa ta została zdziesiątkowana epidemia nosówki i była zagrożoną całkowitym wyginięciem, gdyby nie wysiłki hodowców z Islandii i Wielkiej Brytanii.

W ciągu kilku ostatnich dziesięcioleci wzrosła popularność psa islandzkiego, i niezależnie od faktu, iż rasa jest nadal mało liczna – nie jest już uznawana za zagrożoną wymarciem. Stał się również popularnym psem towarzyszącym.

Charakter i zachowanie

Islandzki szpic pasterski jest odważnym i zwinnym psem pasterskim, który szczeka, co przynosi pożytek podczas wypasu i zaganiania zwierząt na pastwiskach, w górach lub przy poszukiwaniu zagubionych owiec. Jest to pies bardzo tolerancyjny wobec innych zwierząt i wprost uwielbia konie. Nic w tym dziwnego, gdyż w swojej ojczyźnie już od wieków cieszył się ogromną popularnością wśród jeźdźców. Jest również przyjacielski w stosunku do innych psów.

Islandzki szpic pasterski jest z natury bardzo czujny; zawsze entuzjastycznie i bez agresji wita gości. Nie jest to, więc pies obronny, ale świetny z niego stróż. Jednakże „nie róży bez kolców” – jest za to bardzo hałaśliwy. Oszczekuje wszystkich i wszystko.

Pies islandzki nie ma silnie rozwiniętego instynktu myśliwskiego. Islandzki szpic pasterski jest radosny, przyjacielski, ciekawski, skory do zabaw i nieustraszony. Jako pies o łagodnym usposobieniu świetnie nadaje się na towarzysza dzieci, do których przywiązuje się niezwykle mocno.

Choroby i problemy zdrowotne

Obecnie zdrowa rasa z odosobnionymi przypadkami dysplazji biodra.

Pielęgnacja

Odmiana krótkowłosa tego jest zarówno prosta, jak i mało czasochłonna w pielęgnacji. Z długowłosą odmianą należy napracować się o wiele więcej.

Idealny dom

Nie jest to rasa psów stworzona do życia w mieście i wieczne przebywanie w mieszkaniu. To pies aktywny, lubiący i potrzebujący ruch i pracę i najlepiej czuje się w środowisku wiejskim, czy podmiejskim. Idealnym miejscem zamieszkania psa islandzkiego byłaby stadnina koni, gdzie wielka miłość do koni tego byłaby spełniona.

Pies islandzki zadowoli się jednak domem z działką, której mógłby pilnować i na niej przebywać. Potrzebuje przewodnika aktywnie spędzającego czas. Ideałem byłoby, żeby jego pan jeździł konno, a pies islandzki towarzyszyłby mu w przejażdżkach. Nie jest to pies dla osób preferujących ciepłe bambosze, nad wyprawę w nieznane...

Aktywność

Pies islandzki to bardzo żywy, aktywny i pełen temperamentu pies. Potrzebuje dużo ruchu. Niestraszne mu są bezdroża i niepogoda.

Wychowanie

Pies islandzki jest pojętnym uczniem, który szybko i chętnie dostosowuje się do swojej rodziny. Jego wychowanie nie jest trudne, ale należy postępować z nim wyrozumiale, gdyż jest bardzo wrażliwy. Islandzki szpic pasterski ma niewielkie skłonności do polowania, ale jak przystało na psa pasterskiego, zawsze pozostanie w nim „odrobina” samodzielności.

Rasy psów - Pies islandzki - komentarze

Zobacz też...