Inne nazwy tej rasy psów: Basset Hound
Klasyfikacja FCI: Grupa VI. Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne. Sekcja 1. Psy gończe. Podsekcja 1.3 Małe psy gończe.
Nr FCI: 163
W północnej Europie basset od dawna był używany jako pies gończy na wszelkiego rodzaju zwierzynę: jelenia, wilka, dzika, lisa, borsuka. Jest psem silnym, o ciemnych, poważnych, pełnych głębokiego wyrazu oczach.
W XVI- wiecznej Francji polowania z bassetami na borsuka odbywały się w wielkim stylu. Ówczesny kronikarz wylicza rozliczne rekwizyty takich łowów: przynajmniej tuzin dobrze wytresowanych bassetów, każdy zaopatrzony w grubą obrożę z dzwonkiem, kobierce, na których można było ułożyć się wygodnie, jednocześnie nadsłuchując grania" gończaków zapędzających borsuka do nory, tuzin krzepkich pomocników, do których należało wykopanie i wyciągnięcie z jamy zaszczutego borsuka. W okresie średniowicza we Francji owstało kilka odmian krótkonożnych psów, które zostały wywiedzione od lokalnych ras psów gończych. Z czasem odmiany te upowszechniły się jako krótkowłosy basset ardennais, artésien normand, d'Artois, bleu de Gascogne, ostrowłosy basset fauve de Bretagne oraz griffon vendéen. Niektóre z nich miały kończyny proste, inne — wygięte. Wytworzenie niższej i wolniejszej rasy psów gończych, z którymi można polować ,,na piechotę", przypisywane jest braciom z opactwa św. Huberta we Francji. Nazwa rasy — basset — pochodzi od francuskiego przymiotnika bas, co znaczy ,,niski" lub „krótki".
W Wielkiej Brytanii basset był znany z opowieści, lecz wielu Anglików miało okazję ujrzeć go po raz pierwszy dopiero w roku 1863 na wystawie w Paryżu, gdzie rasa z miejsca przypadła publiczności do gustu. Dwanaście lat później, na pokazie w Anglii, basset zaskarbił sobie przychylność rodziny królewskiej. Król Edward VII i królowa Aleksandra poczęli się uważać za miłośników tej rasy. Sir Edward Millais skrzyżował bloodhounda z psiarnią swoich basset-artésien normand, co zmieniło nieco wygląd basset hounda, uposażając go w głowę bloodhounda i luźną skórę. Przy okazji jednak basset zyskał lepszy węch.
W Stanach Zjednoczonych, George Washington otrzymał od Lafayet- te'a parę bassetów wkrótce po rewolucji amerykańskiej. Nieco później entuzjaści tych psów zaczęli sprowadzać z Wielkiej Brytanii coraz więcej przedstawicieli tej rasy cechującej się aksamitnymi uszami. Na wystawie westminsterskiego Kennel Club w roku 1884 Amerykanie zostali obdarowani świetnym okazem o imieniu Nemours, który ukoronował swój championat dwa lata później zwycięstwem w Bostonie. Bassety po raz pierwszy wpisano do rejestru amerykańskiego Kennel Club w roku 1885.
Renesans zainteresowania bassetem nastąpił w roku 1928, kiedy tygodnik Time zamieścił na okładce numeru z dnia 27 lutego fotografię szczenięcia basseta. W środku znalazł się też artykuł, opisujący oczami szczeniaka z okładki 52. doroczną wystawę psów organizowaną przez westminsterski Kennel Club w sali nowojorskiego Madison Square Garden. W latach 50. w Wielkiej Brytanii seria komiksów z Fredem Bassetem nadała temu łagodnemu i komicznemu psu omalże ludzki wymiar, identyfikując go z przeciętnym, szarym człowiekiem, jakich tysiące chodzą po ulicach.
Dzisiaj basset hound jest przeważnie psem rodzinnym, choć wciąż zachowuje silny instynkt psa gończego i może czasami, wykorzystując nieuwagę właściciela, oddalić się Basset jest indywidualistą, wymaga więc dyscypliny. Rozpierająca go energia musi znaleść ujście w czasie długich spacerów i harców po rozległych parkach i polach. Niektórzy mysliwi wciąż wykorzystując bassety do polowań na króliki.
Psy myśliwskie 
