Inne nazwy tej rasy psów: Seter angielski, English Setter, Laverack Setter
Klasyfikacja FCI: Grupa VII. Wyżły. Sekcja 2. Wyżły brytyjskie i irlandzkie. Podsekcja 2.2 Setery.
Nr FCI: 2
Nazwa rasy wzięła się od sposobu w jaki seter wystawia zwierzynę (tzn. zatrzymuje się w postawie gotowości i nie wykonuje ataku; inaczej ,,stójka" — przyp. tłum.). Najpierw zamiera w bezruchu, po czym lekko przykuca, pręży tył, ustawiając ogon na skos i mocno zapierając się przednimi kończynami o ziemię. Seter angielski poluje z wysoko uniesioną głową, tak aby nie umknął mu żaden trop zwierzyny pierzastej. Ongiś, kiedy na ptaki polowano przy pomocy sieci, zadaniem setera było podejść zwierzynę i przykucnąć, po czym sieć była zarzucana zarówno na niego, jak i na wystawione ptactwo.
Seter angielski jest najstarszą rasą w rodzinie seterów. Znawcy twierdzą, że w Anglii szkolono go do polowań już ponad 400 lat temu. Traktat myśliwski Hansa Bolsa z roku 1582 pt. Partridge Shooting and Partridge Hawking zawiera rysunki ówczesnych seterów i spanieli, na których setery mają ogony naturalnej długości, natomiast ogony spanieli są przycięte. Z wczesnych źródeł dotyczących łowiectwa wynika, że seter angielski powstał ze skrzyżowania pointera, spaniela wodnego i springer spaniela.
Twórcami rasy byli dwaj hodowcy: Edward Laverack i R.L. Purcell Llewellin. W roku 1825 Laverack otrzymał od pastora A. Harrisona Ponto i Old Moll, które były prawdopodobnie efektem jego trzydziestopięcioletniej pracy nad wyrównaniem rasy. Laverack rozpoczął hodowlę, która dała kilka świetnych okazów, np. Pńnce'a, Countess, Nellie i Fairy. Parę najlepszych psów wystawowych Laveracka zakupił Llewellin, po czym skrzyżował je z rasą zwaną duke-rhoebes, którą uprzednio sprowadził z północnej Anglii. Rezultatem połączenia były psy, z których kilka zasłynęło jako championi prób polowych. Ich sukcesy wzbudziły zainteresowanie amerykańskich i kanadyjskich hodowców, i wkrótce seter angielski zadomowił się w Stanach Zjednoczonych. Słynnym reproduktorem tej rasy w Ameryce był Count Noble, którego imię figuruje w wielu rodowodach.
Swą niesłabnącą popularność seter angielski zawdzięcza pięknej sylwetce, wysokim umiejętnościom myśliwskim i sympatycznemu usposobieniu. Szata tego arystokratycznego czworonoga jest długa, jedwabista i nieco falista. Maść może być czarno-biała, cytrynowo-biała, pomarańczowo-biała, wątrobiano-biała, wątrobiano-czarna lub brązowo-biała. Drobne cętki na całym ciele są wyżej cenione niż duże, kolorowe plamy. Głowa jest długa i smukła, z wyraźnie zaznaczoną krawędzią czołową. Oczy są ciemnobrązowe i mają łagodny, inteligentny wyraz. Seter angielski porusza się lekko i z dużą gracją. Świetnie czuje się w polu. Dobrze chowa się w okolicach podmiejskich.
Psy myśliwskie 
