Inne nazwy tej rasy psów: Wyżeł weimarski, Weimaraner, Weimaraner, Weimaraner Vorstehhund, Weim, Silver Ghost, Grey Ghost, Weimaraner Vorstehhund, Gray Ghost, Weims, Weimer Pointer
Klasyfikacja FCI: Grupa VII. Wyżły. Sekcja 1. Wyżły kontynentalne. Podsekcja 1.1 Psy w typie gończego.
Nr FCI: 99
Wyżeł weimarski nosi przydomek „Szary Duch", związany z jego imponującym wyglądem, na który składają się: potężna budowa ciała, krótka, jedwabista szata maści srebrzystej, sarniopłowej lub myszatej oraz oczy koloru bursztynowego, a niekiedy .niebieskiego albo zielonego. Dzięki głębokiej klatce piersiowej i prostemu grzbietowi wyżeł weimarski ma iście arystokratyczną prezencję, a jego postawa jest zawsze dobrze wyważona i proporcjonalna. Wyżeł weimarski poluje z wyjątkową gracją i w absolutnej ciszy, tak że można ulec złudzeniu, iż w pogoni za zwierzem przemyka po polach i lasach szary duch.
Rasa została wytworzona w XIX wieku przez niemieckich arystokratów skupionych na dworze Wielkiego Księstwa Weimarskiego. Była wynikiem skrzyżowania bloodhounda z wyżłem niemieckim krótkowłosym. Początkowo nowa rasa była używana do polowań na grubą zwierzynę, np. jelenia i niedźwiedzia. Później zaczęto ją szkolić na psa ptasznika i aportera. Na dworze weimarskim był ulubionym psem wystawiającym.
Myśliwi-arystokraci cenili go za dobry węch, inteligencję, odwagę i szybkość. Pies cieszył się dużym poważaniem i był zazdrośnie strzeżony przed zakusami hodowców spoza dworu. W końcu jednak rasa wydostała się poza dwór i zaczęła zyskiwać popularność w całych Niemczech. Wówczas ustalono parę reguł dotyczących jej hodowli.
Chyba najważniejszą z nich była zasada, że tylko członkowie Niemieckiego Klubu Wyżła Weimarskiego mają prawo nabywać psy tej rasy. W roku 1929 pewien Amerykanin o nazwisku Howard Knight został członkiem tego klubu i sprowadził do Stanów Zjednoczonych dwa weimaranery, a później założył swój własny Klub Wyżła Weimarskiego. W roku 1943 rasa została uznana przez amerykański Kennel Club.
Przypuszczalnie ze względu na łowiecką przeszłość weimaraner jest psem śmiałym, pewnym siebie i dlatego na ogół wymaga treningu posłuszeństwa, bez którego może okazać się bardzo uparty, porywczy i wyjątkowo trudny w prowadzeniu. Weimaraner potrzebuje dużo przestrzeni, żeby móc się wybiegać, i z tego powodu lepiej czuje się na wsi niż w mieście. Bardzo nie odpowiada mu sytuacja, kiedy zamknięty w mieszkaniu musi czekać na powrót pana z pracy. Zresztą, szybko daje o tym znać, czyniąc w domu niemałe spustoszenie swoim destrukcyjnym zachowaniem.
Pomimo kilku nieco kłopotliwych cech charakteru, wyżeł weimarski jest psem inteligentnym i przyjaznym, bardzo dobrze nadającym się na towarzysza. Odpowiednio ułożony i trzymany silną ręką odznacza się przywiązaniem i wiernością.
Psy myśliwskie 
