Inne nazwy tej rasy psów: Owczarek belgijski Malinois, Malinois, Chien de Berger Belge, Malinois Shepherd Dog
Klasyfikacja FCI: Grupa I. Owczarki i inne psy pasterskie z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła. Sekcja 1. Owczarki.
Nr FCI: 15
Jeden z czterech owczarków belgijskich wywodzących się od starożytnych psów pastersko-owczarskich, które towarzyszą książętom burgundzkim i habsburskim na XV-wiecznych rysunkach. Przez długi czas kuzyni krótkowłosego owczarka belgijskiego byli wykorzystywani w Europie do pilnowania stad. Wraz z postępem rewolucji przemysłowej w XIX wieku rasa wyszła z użycia.
W trosce o przetrwanie rasy belgijscy miłośnicy kynologii połączyli siły w walce o jej zachowanie. Jedyną kwestią sporną był typ i maść szaty. To dało początek czterem odmianom owczarka belgijskiego: krótkowłosemu malinois, nazwanemu od miasta Malines; długowłosym — groenendalowi i tervuerenowi oraz szorstkowłosemu laekenois. Odmiany te są w Belgii i Francji rejestrowane jako chien de berger bełge.
Urodzona w roku 1891 C/war/of była jednym z pierwszych krótkowłosych owczarków belgijskich i posłużyła artyście A. Clary'emu za wzorzec belgijskiego malinois. Świetny w pracy pasterskiej i bardziej utytułowany niż pozostałe trzy odmiany, malinois jest od lat ulubionym psem owczarskim w Belgii. Belgian Blackie i Belgian Mouche były pierwszymi malinois zarejestrwanymi przez amerykański Kennel Club (1911).
Rasę cechuje elegancka aparycja, inteligencja i łatwość w tresurze. Jej przedstawiciele są dobrymi psami myśliwskimi, owczarskimi, pociągowymi, tropiącymi i rodzinnymi. Z wyglądu malinois przypomina owczarka niemieckiego, jest jednak od niego mniejszy: suki mierzą w kłębie 56 — 61 cm, a psy 61 — 66 cm. Charakterystyczna czarna maska i uszy tworzą miły kontrast z płowo-mahoniowym umaszczeniem. Szata jest łatwa do pielęgnacji. Chody lekkie i swobodne.
Psy obronne i stróżujące 
