Inne nazwy tej rasy psów: Owczarek belgijski Tervueren, Belgian Tervuren, Tervuren, Chien de Berger Belge
Klasyfikacja FCI: Grupa I. Owczarki i inne psy pasterskie z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła. Sekcja 1. Owczarki.
Nr FCI: 15
W listopadzie 1891 roku w brukselskiej Wyższej Szkole Weterynaryjnej zgromadzono owczarki wszelkich maści, szat i rozmiarów. Grupa sędziów z weterynarzem, profesorem Adolphe Reulem na czele, obejrzała uważnie ponad setkę psów i zgodnie orzekła, że wszystkie je łączą cechy fizyczne: średnie rozmiary, kwadratowa sylwetka, stojące uszy, ciemne, brązowe oczy, zgrabna rzeźba głowy, długi ogon oraz żwawe i harmonijne ruchy. Różne były tylko futra (włos różnej długości, różne umaszczenia i odmiany sierści).
Na podstawie notatek profesora Reula sporządzono w roku 1893 pierwszy wzorzec, który został uznany przez Société Royale Saint-Hubert w osiem lat później.
Ostatecznie rozróżniono cztery odmiany owczarka belgijskiego: groenendala (czarna szata, włos długi i prosty), tervuerena (szata dowolnej maści prócz czarnej, włos długi i prosty, czarne: maska i uszy, dopuszczalny czarny nalot), malinoisa (włos krótki, szata rdzawa lub płowa z czarnym nalotem, czarne maska i uszy), laekenoisa (włos szorstki, sierść sucha, szata rdzawo-płowa sprawiającą wrażenie rozczochranej i zaniedbanej).
Długowłosy owczarek belgijski — tervueren został wytworzony przez hodowcę o nazwisku Corbeel z wioski Tervueren. Corbeel był właścicielem pary psów wabiących się Tom i Poes. Wśród ich potomstwa znalazła się płowo umaszczona Miss, którą połączono z czarnym Duc de Groenendal. Owocem tego związku był słynny płowy pies o imieniu Milsart, który w roku 1907 został pierwszym championem odmiany tervueren.
Na tervuerena zwrócono większą uwagę dopiero po II wojnie światowej. Stało się tak dzięki Willy'emu de la Gardę Noire, tervuerenowi, który, jak to czasem bywa, znalazł się w miocie groenendala. Willy miał bladopłową szatę i doskonałą sylwetkę. W latach 50. odniósł wiele zwycięstw na wystawach w Belgii i Francji. Był też świetnym reproduktorem; dzięki niemu doszło do upowszechnienia tej odmiany owczarka belgijskiego, szczególnie w Europie (np. we Francji) i Stanach Zjednoczonych.
Oprócz prac owczarskich, tervueren wykonuje zadania jako towarzysz i pomocnik ludzi niepełnosprawnych, pies ratunkowy (szczególnie lawinowy) i tropiący. W czasie wojen światowych bywał również stróżem i kurierem. Cechują go: inteligencja, odwaga, przywiązanie i łatwość w układaniu.
Psy obronne i stróżujące 
