Doberman

Inne nazwy tej rasy psów: Doberman Pinscher, Dobermann, Thuringer Pinscher, Pliezeilich Soldatenhund

Pochodzenie rasy	Niemcy
Data powstania	Około 1860 r.
Pierwotne przeznaczenie	Pies obrończy
Długość życia	9 - 13 lat
Wzrost	Pies: 68 - 72 cm. Suka: 63 - 68 cm.
Waga	Pies: 38 - 45 kg. Suka: 30 - 35 kg.
Wymagania	Nie jest to pies dla początkujących psiarzy. Niezbędne jest doświadczenie w prowadzeniu psów ras bojowych lub pasterskich. Doberman potrzebuje bardzo dużo ruchu i najlepiej jakiegoś zajęcia, dlatego wskazana jest osoba aktywna. Za to krótka, liniejąca w średnim stopniu sierść dobermana jest łatwa w pielęgnacji.
Stosunek do dzieci	Nie jest polecany do domu z małymi dziećmi, albowiem źle znosi ich niesforne zachowanie. Generalnie, dobrze się zachowuje wobec starszych dzieci, które zna od szczenięcia.
Stosunek do obcych	Nieufny, podejrzliwy, a także bywa agresywny.
Stosunek do psów	Dominujący i agresywny.
Stosunek do innych zwierząt	Dobrze współżyje z innymi zwierzętami

Wrażenie ogólne

Doberman jest psem średniej wielkości, o szlachetnej, eleganckiej i kwadratowej sylwetce. Jest silny i muskularnie zbudowany. Jego sylwetka wskazuje na wielką szybkość i wytrzymałość. Z wyglądu jest bardzo podobny do owczarka francuskiego - beaucerona, ale jest od niego wyraźnie większy.

Szata

Sierść krótka, gładka, gęsta i ściśle przylegająca do ciała.

Maść

Czarna, czekoladowa lub niebieska z charakterystycznym podpalaniem.

Historia rasy

Doberman jest niemiecką rasą, wywodzącą się z miasta Apolda w Turyngii. Nazwa pochodzi od nazwiska jej twórcy, Karla Fryderyka Louisa Dobermanna (1834 - 1894), który był poborcą podatkowym, policjantem, stróżem nocnym, oprawcą a także miejscowym rakarzem. Louis Dobermann potrzebował niezawodnych obrońców do odstraszania złodziei i napastników, towarzyszących mu podczas tych niebezpiecznych zajęć. Dlatego pragnął stworzyć psa, który byłby silny, wytrzymały, inteligentny, o dużym instynkcie obronnym, który nie będzie bał się uderzeń kija czy huku wystrzałów. Nigdzie nie odnotowano, jakich ras użył do stworzenia dobermana, ale były to prawdopodobnie: owczarek, rottweiler, wyżeł niemiecki, oraz być może beauceron z wyżłem weimarskim. Przyjmuje się, że Dobermann rozpoczął swoją hodowlę około roku 1860. W celu uszlachetnienia rasy w późniejszych latach, dobermana skrzyżowano z terrierem manchesterskim i greyhoundem, co poprawiło jego walory fizyczne oraz sylwetkę.

Początkowo były to psy bardzo ostre i agresywne, które podobno atakowały "nawet samego diabła". Były trudne w utrzymaniu i wymagały prowadzenia przez prawdziwego znawcę. Po śmierci Dobermanna jego hodowlę przejął Otto Goeller, który w 1899 r. stworzył pierwszy Klub Hodowców Dobermana Pinczera. W 1900 r. doberman został oficjalnie zatwierdzony jako rasa w niemieckich księgach rodowodowych.

Dobermany często były używane jako psy stróżujące i policyjne. Liczne stosowanie ich w służbie policyjnej doprowadziło wówczas do nadania im przydomku "psy żandarmów". Psy te świetnie sprawdziły się w obu wojnach światowych w służbie wojskowej. Z natury nieustraszone i spokojnie reagujące na strzały, szczególnie dobrze radziły sobie w służbie meldunkowej jako posłańcy. Niestety, zasłynęły także ponurą sławą jako ostre psy stróżujące we wszelkiego rodzaju obozach jenieckich i koncentracyjnych.

Doberman z czasem stał się znacznie łagodniejszy i łatwiejszy w prowadzeniu. W latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia rasa była na drugim miejscu pod względem popularności w USA. W Polsce szczytowy okres swej popularności ma już za sobą. Doberman wciąż należy do uznanych ras psów służbowych, choć ze względu na delikatne owłosienie niezbyt dobrze zdaje egzamin w naszym klimacie. Cieszy się szczególną popularnością jako pies policyjny na Bliskim Wschodzie. Oczywiście wciąż jest używany jako pies stróżujący i obrończy, oraz pies towarzyszący.

Temperament

Doberman od stu lat jest hodowany, aby być wybitnym psem stróżującym i obrończym. To pies mocny, energiczny, szybki i zwrotny o olbrzymiej sile i wytrzymałości. Wszechstronny, wysoce inteligentny i łatwy do szkolenia, jeżeli posiadamy silną osobowość i niezbędne, duże doświadczenie. Jest bowiem bardzo uparty i wybitnie dominujący. Doberman jest zdecydowany w działaniu, nieustraszony i stanowczy, gdy zajdzie taka potrzeba, ale nie złośliwy.

Doberman jest wierny i czuły wobec swoich najbliższych. Uwielbia być blisko członków swojej rodziny. Pies ten potrzebuje stałego kontaktu z opiekunem, który jednakże musi być w stanie narzucić psu odpowiednią dyscyplinę, bez obawiania się jego. Doberman z reguły podporządkowuje się tylko jednemu opiekunowi, a innych domowników traktuje na równi z sobą. To pies bardzo wrażliwy, który bardzo źle znosi zmianę swojego właściciela. Wszyscy członkowie rodziny powinni nauczyć się konsekwentnie postępować z psem, ponieważ doberman stanie się zachłanny i natarczywy, jeżeli pozwoli mu się na zbyt wiele.

Nie jest to pies polecany do domu z małymi dziećmi, albowiem źle znosi ich niesforne zachowanie. Może bez problemu bawić się z dziećmi, gdyż jest to znakomita okazja do aktywności czy wręcz namiastka jakiejś "pracy", ale ten twardy "pies żandarmów" całkowicie nie ma cierpliwości, gdy dziecko zaczyna go dręczyć. Generalnie, dobrze się zachowuje wobec starszych dzieci, które zna od szczenięcia.

Doberman posiada bardzo silne poczucie własnego terenu i instynkt obronny, a także jest stale czujny, toteż znakomicie sprawdza się jako pies stróżujący i obrończy. Pies ten jest nieufny, podejrzliwy, a także bywa agresywny wobec obcych, których w szczególności nie toleruje na swoim terenie. Często może nawet chcieć nas chronić w sytuacji, gdy nie ma żadnego zagrożenia, dlatego bardzo ważna jest odpowiednia socjalizacja w młodości.

Doberman jest wybitnie agresywny w stosunku do obcych psów. Ten dominujący "żandarm" musi być szefem psiego stada i nie zawaha się zaatakować każdego psa, który nie okaże odpowiedniej uległości. Należy zachować dużą ostrożność na spacerach i unikać spuszczania psa ze smyczy w miejscach publicznych. Pomimo faktu, że doberman często wykazuje typowe zachowanie dla psa myśliwskiego, pies ten dobrze współżyje z innymi zwierzętami.

Doberman jest bardzo aktywny i dlatego musimy zapewnić mu dużo wysiłku fizycznego i umysłowego. Tylko wtedy będzie bowiem zrównoważony i szczęśliwy. Pies ten potrzebuje więc dużo ruchu, ale też jakiegoś zajęcia, najlepiej wraz z opiekunem. Nie wystarczy potraktowanie go jako stróża i zostawienie samego na działce, aby ją "pilnował". Należy pamiętać, że doberman został wyhodowany, by pracować z człowiekiem i dlatego potrzebuje współdziałania i obecności swojego opiekuna. Pies ten bezwzględnie musi przebywać z rodziną i nie nadaje się do trzymania w budzie czy na łańcuchu.

Doberman często ma opinię psa "złego", nerwowego czy też nadmiernie agresywnego. Zwykle jednak jest to wina jego właścicieli, którzy albo nie potrafią go wychować na psa przystępnego, albo wręcz rozbudzają w nim agresję. Pies ten naprawdę może zostać miłym, dosyć łagodnym i serdecznym towarzyszem, gdyż jest bardzo inteligentny i można go wychować, ale nieodzowne jest do tego niezbędne doświadczenie. Na przykład w USA przedstawiciele tej rasy psów, są czasami używani w różnego rodzaju terapiach czy też są przewodnikami dla niewidomych.

Problemy zdrowotne

Jest to generalnie zdrowa rasa psów, ale dobermanom przytrafia się czasem dysplazja stawu biodrowego, wrodzone wady serca oraz skręt żołądka, dotykająca często duże psy. Niezwykle rzadko pojawia się narkolepsja, czyli napady padaczkowe z lekkim paraliżem. Niestety, doberman jest w większym stopniu niż przeciętnie narażony na wszelakiego rodzaju guzy złośliwe, czyli nowotwory.

Najbardziej znaną chorobą dotykającą tę rasę psów jest tzw. zespół Wobblera, zwany także zespołem chwiejności. Jest to choroba neurologiczna o niewyjaśnionej etiologii, powstająca w wyniku ucisku tylnej części szyjnego odcinka rdzenia kręgowego. Występuje ona najczęściej u psów dużych ras, cechujących się szybkim tempem wzrostu. Charakterystyczne jest występowanie tej choroby u młodych, rosnących dogów niemieckich oraz u dorosłych dobermanów. Typowymi symptomami są problemy ze wstawaniem, częste przewracanie się, problemy z koordynacją ruchów, osowiałość i niechęć do zabawy.

Dosyć charakterystyczne jest występowanie otyłości u psów w średnim wieku, dlatego należy przywiązywać wagę do zapewnienia swojemu psu odpowiedniej dawki ruchu.

Pielęgnacja

Krótka, liniejąca w średnim stopniu sierść dobermana jest łatwa w pielęgnacji. Wystarczy raz na tydzień wyszczotkować naszego pupila. Kąpanie tylko wtedy, gdy jest to konieczne

Idealny dom

Ponieważ jest to pies stosunkowo mało aktywny wewnątrz, doberman może warunkowo mieszkać w mieszkaniu, choć oczywiście dom z przynajmniej średniej wielkości działką jest zdecydowanie lepszym rozwiązaniem. Jest to pies bardzo aktywny na zewnątrz i potrzebuje wiele ruchu, dlatego nie nadaje się dla osób wygodnickich, którzy nie są w stanie zapewnić dobermanowi aktywności i zajęcia. Nie jest to rasa nadająca się do mieszkania w budzie czy kojcu.

Krótka sierść dobermana nie zapewnia psu dostatecznej ochrony przed zimnem, dlatego należy unikać długich spacerów na mrozie. Pies ten niezbyt dobrze adaptuje się do życia w mieście. Lepszym rozwiązaniem jest dom pod miastem czy wręcz na wsi.

Aktywność

To bardzo aktywna i atletyczna rasa psów. Doberman potrzebuje dostatecznie dużej ilości ćwiczeń fizycznych, by być zdrowym i szczęśliwym. Pies ten będzie z pewnością doskonałym towarzyszem podczas joggingu, długich pieszych wędrówek czy też jazdy na rowerze. Radzi sobie także bardzo dobrze podczas zawodów agility i innych psich konkurencji. Ćwiczenia te nie tylko pomogą psu pozostawać w odpowiedniej formie, ale też zapewnią odpowiednią dawkę pracy "umysłowej", tak potrzebnej dobermanom.

Wychowanie

Nie jest to pies dla początkujących psiarzy. Niezbędne jest doświadczenie w prowadzeniu psów ras bojowych lub pasterskich. Doberman ma bardzo silną osobowość, jest dominujący i potrafi być wyjątkowo uparty. W nieodpowiednich rękach może być bardzo agresywny i niebezpieczny. Jest to jednakże pies bardzo inteligentny, toteż komuś, kto wie, co robi, będzie go łatwo wychować.

Jak przystało na uznaną rasę psów służbowych doberman szybko się uczy i jest posłuszny, ale wskazane jest zapewnienie mu jakiejś pracy. Najlepiej fizycznej i umysłowej, nieodzownie wykonywanej wraz ze swoim opiekunem. To trudny i wymagający pies, ale może oczywiście stać się dobrym psem rodzinnym, posiadającym naturalny instynkt obronny.

Rasy psów - Doberman - komentarze

Zobacz też...