Rasy psów, pies, psy

Jeżeli jesteś zainteresowany konkretną rasą, której nie ma obecnie w naszym katalogu, napisz do nas. Postaramy się dodać jej opis w pierwszej kolejności. Zapraszamy też do naszej galerii zdjęć oraz do dyskusji na forum. Zachęcamy także wszystkich do współpracy. Jeżeli macie coś do powiedzenia, przekazania innym ciekawostek na temat kynologii - prosimy o kontakt.
 
Nie pamiętasz hasła? Konto? Zarejestruj się!

Rasy psów

Ostatnie posty na forum


Projekt:
Katarzyna Marszewska K. Marszewska
ALL |0-9 |A |B |C |D |E |F |G |H |I |J |K |L |M |N |O |P |Q |R |S |T |U |V |W |X |Y |Z

Katalog ras psów A - Z Psy obronne i stróżujące Psy pasterskie

Drukuj Poleć znajomemu

Komondor

Rasy psów - Owczarek węgierski komondorInne nazwy tej rasy psów: owczarek węgierski komondor, Hungarian Sheepdog, Hungarian Komondor

 Pochodzenie rasy i data powstania
Węgry, IX w. n.e.
PrzeznaczeniePierwotnie obrona dobytku i stad zwięrząt przed drapieżnikami. Obecnie pies stróżujący i obrończy
 Wielkość miotu
3 - 10 szczeniąt
 Długość życia
8 - 12 lat 
 Wzrost

Pies: 70 - 80 cm.

Suka: 65 - 70 cm. 

 Waga

Pies: 50 - 60 kg.

Suka: 40 - 50 kg. 

 WymaganiaKomondor nie nadaje się dla początkujących właścicieli psów. Niezbędne jest odpowiednie doświadczenie. Pielęgnacja bardzo czasochłonna w 8 - 9 miesiącu życia szczeniąt, w późniejszym okresie umiarkowana. Komondor nie wymaga posiadania jakiegoś szczególnego zajęcia i mieszkając w domu z działką sam zapewni sobie odpowiednią dawkę ruchu.
 Stosunek do dzieci
Dobry wobec dzieci z którymi się wychował, choć nie jest to zbytni pieszczoch 
 Stosunek do obcych
Nieprzekupny, podejrzliwy i często agresywny. Należy pamiętać, że komondor to pies stosunkowo cichy, nie ostrzegający ani warczeniem, ani szczekaniem o zamiarze ataku.
 Stosunek do psów
Z reguły agresywny wobec obcych psów 
 Stosunek do innych zwierząt
Dobry, o ile zna je od wieku szczenięcego. 

 

Klasyfikacja FCI: Grupa I. Owczarki i inne psy pasterskie z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła. Sekcja 1. Owczarki.
Nr FCI: 53

  

Wrażenie ogólne

Komondor jest dużym, silnie zbudowanym psem, z wyglądu przypominającym swojego krewnego, puli, od którego jest jednak dużo większy. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest długa, obfita, skołtuniona i spilśniona szata, splątana w charakterystyczne sznury (dredy). Jego wygląd zewnętrzny i dostojna postawa wzbudza respekt u obserwującego, a często nawet strach. Komondor z natury zachowuje się z rezerwą i nie jest zbytnio skłonny do pieszczot. Pies ten wykazuje się wielką odwagą i należy pamiętać, że z reguły atakuje bez szczekania.

Szata

Całe ciało pokryte jest długimi włosami. Sierść składa się z grubszej sierści okrywowej i delikatniejszej pod spodem. Charakterystyczna sierść jest wynikiem współgrania ze sobą sierści okrywowej i sierści pod spodem. Podstawowym wymogiem jest kudłata, filcująca się sierść. Występuje również równomiernie gęsta, falista, kudłata sierść. Małe kępki sierści są mniej sfilcowane lub nie filcują się w ogóle.
 
Sierść jest najdłuższa na zadzie, w okolicach lędźwiowych i z tyłu ud (co najmniej 20-27 cm). Na grzbiecie, po bokach klatki piersiowej i w okolicach łopatek jest średniej długości (15 -22 cm), na policzkach, brwiach, na czubku głowy, na uszach, na szyi i kończynach jest krótsza (10-18 cm), a na wargach i w dolnych partiach kończyn najkrótsza (9-11 cm). Zarówno wyczesana sierść, jak i całkowicie zaniedbana nie jest pożądana. U suk może nastąpić częściowa utrata owłosienia (po urodzeniu szczeniąt, niedożywieniu, chorobie) na przednich kończynach, klatce piersiowej, brzuchu ewentualnie na grzbiecie.

Maść

Dopuszczalna jest tylko maść biała, w odcieniach szarości, beżu lub kości słoniowej.

Historia rasy

Komondor należy do węgierskich psów pasterskich, natomiast jego datę powstania określa się na IX wiek n.e. W innych językach istnieje rozróżnienie, u nas nie jest ono tak wyraźne. Psy pasterskie różnią się od owczarków: owczarki stanowią pomoc dla pasterza w ochronie stada, psy pasterskie, natomiast, mają za zadanie obronę pasterza oraz jego stada.

Rasa pochodzi z Azji. Przodkowie komondora przybyli stamtąd około IX w. n.e. wraz z wędrującymi w rejon Karpat pędzącymi swoje stada Nomadami. Około 500 lat funkcjonowania bez większych zmian (niektóre źródła podają nawet 800 lat)- ten prawdopodobnie rekord wśród psów udowadnia, jak bardzo wygląd komondora był ukształtowany przez funkcje, jakie ten pies spełniał. Komondor przez wieki nie zmieniał się. Został ukształtowany przez warunki panujące na puszcie. Niezwykła szata chroniła komondora przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Pies tej rasy mógł wytrzymać trzydziestostopniowe upały i trzydziestostopniowe mrozy. Dredy chroniły też psa niczym pancerz przed kłami napastników – wilków, a nawet niedźwiedzi. Dodatkowa zaleta szaty komondora to wtopienie się w stado owiec. Dredy przesiąkały zapachem pilnowanych zwierząt, więc wilk nie był w stanie wyczuć obecności psa.

Przez stulecia rasa ta służyła pasterzom węgierskim, tureckim i azjatyckim, jako zaufany przyjaciel i pomocnik. Stada trzody i bydła były podstawą bytowania dla pasterza i jego rodziny. Miały więc najwyższą wartość i musiały być strzeżone i ochraniane za wszelką cenę. Tę skuteczną ochronę zapewniał właśnie komondor - spostrzegawczy i czujny stróż. Jego uwadze nic nie uszło. Potrafił zaatakować bezgłośnie i z całkowitego spoczynku. Po dziś dzień komondory pracują w przypisanej sobie historią rasy roli. I wciąż wykazują wszelkie cechy ukształtowane przez wieki wiernej służby człowiekowi.

Ciekawe jest to, że nie sposób jednoznacznie określić skąd pochodzi nazwa rasy. Eksperci dopuszczają różne jej pochodzenie i znaczenie. Nazwa Komondor jest nazwą stosowaną w literaturze od 1544 roku. Wspominany tam jest jako stróż stad bydła.
Jedni wskazują Komor = mroczny, ciemny, inni komandor jako nadające jego nazwie wysokie znaczenie, dodatkowo odnajdowane są wykopaliska w biblijnym mieście Ur Tontafeln, gdzie przedstawione są obrazy bydła, którym towarzyszą  duże psy z bujną okrywą włosową, określane mianem Ku – Mund – Ur.

Nazwę wywodzi się też z francuskiego Commandeur albo Commondeur (czyli strażnik, dowódca), włoskiego Commendantore lub cane commodore, ale także z tureckiego czy łaciny. Funkcjonowała do niedawna (a spotyka się ją jeszcze np. w Stanach Zjednoczonych, Rosji) nazwa  komondorok, jednak jako trudniejsza w wymowie i zapamiętaniu została obecnie zarzucona.

Pierwsza selektywna, udokumentowana hodowla psów tej rasy rozpoczęła się na Węgrzech w 1910 r. Za ojca rasy uważa się węgierskiego kynologa dr Andre Raitsitsa. To on po I wojnie światowej hodował komondory, zbierał materiały i opracowywał pierwszy wzorzec komondora (1921 r.). FCI uznało rasę w 1925 r., nadając jej numer 53.
Do połowy lat sześćdziesiątych wzorzec rasy dopuszczał dwa rodzaje sierści – „sznurową” i „płatową”, ale zrezygnowano z „płatowej”, gdyż płaskie kawałki sfilcowanej sierści potrafiły się odrywać pod własnym ciężarem. Dr Andre Raitsits od początku twierdził, że fryzura płatowa jest nietypowa i wynika z wyjątkowych zaniedbań, a występuje wyłącznie u psów niepracujących. Dziś dopuszczalna jest tylko fryzura sznurowa, o sznurach równej grubości.

Obecnie komondor coraz rzadziej jest psem pracującym ze stadem, choć ze względu na swoją szybkość i zwinność w walce, znajduje uznanie wśród farmerów w USA, chroniąc owce przed kojotami. Jest również uznanym psem stróżującym i obrończym.

Temperament

Jeżeli chodzi o charakter komondora to jest on bardzo silny i dominujący. Znany niemiecki hodowca, były przewodniczący niemieckiego klubu węgierskich psów pasterskich, Dierk Eisenschmidt twierdził, że komondor to pies dla indywidualisty - przeciętny człowiek nie wytrzyma jego charakteru. Albo komondor bezwzględnie uzna autorytet swego pana i stanie się tym samym oddanym bezgranicznie obrońcą i towarzyszem przewodnika i jego rodziny, albo nie będzie przekonany o sile psychiki swego właściciela i przez cały czas będzie usiłował z nim walczyć. Należy jednak pamiętać o przeznaczeniu rasy. Komondor przez wieku musiał sam podejmować decyzje, sam musiał decydować o sobie i o stadzie, którego pilnował. Do dziś nie potrzebuje on żadnego szkolenia, by objawiać cechy urodzonego strażnika stada.

Jako strażnik domu komondor jest psem dość podejrzliwym w stosunku do obcych, w stosunku do których bywa często nieprzyjazny i agresywny, a zarazem stosunkowo cichym, nie ostrzegającym ani warczeniem, ani szczekaniem o zamiarze ataku. Gdy do tego dodamy jeszcze, że przez specyficzną fryzurę psa (zasłonięte oczy, brak stojących uszu, ukryty pod futrem ogon etc.) trudno postronnemu człowiekowi zorientować się w prawdziwych zamiarach komondora, to zrozumiemy dlaczego rasa ma opinię atakującej zdecydowanie i bez ostrzeżenia. Na dodatek psy te są dość pewne siebie i nie mają specjalnych zahamowań przed używaniem zębów. Opuszczona głowa na bardzo silnym karku przy nagłym skoku w przód jest jak taran, w dodatku uzbrojona w imponujący „garnitur” uzębienia. Dredy natomiast stanowią doskonałą tarczę przeciw ugryzieniom przeciwnika.

Komondor jest idealnym psem stróżującym, zwłaszcza, że największą aktywność przejawia nocą. Jest psem cichym i nigdy nie szczeka bez potrzeby. Pilnuje nie tylko osób, ale także rzeczy oddanych pod jego opiekę. Przejawia też instynkt terytorialny. Ruchliwy nocą komondor dzień spędza najchętniej w centralnym punkcie swego terenu, obserwując leniwie okolicę lub (czujnie) drzemiąc. Nieprawdą jest, że komondor przez całe swoje życie woli mieszkać na zewnątrz. Komondor jest psem samodzielnym, ale niekoniecznie lubiącym cały czas samotność. Komondor lubi kontakt z właścicielem i jego rodziną, a także z innymi zwierzętami mieszkającymi w domu.

Pies ten dobrze współżyje z dziećmi oraz innymi domowymi zwierzętami, z którymi się wychował. Komondor jest jednak nieprzyjazny i często agresywny wobec obcych psów, choć to zazwyczaj nie on prowokuje bójkę i dlatego nie należy puszczać go bez smyczy w miejscach publicznych.

Problemy zdrowotne

Komondor jest zdrową rasą, choć zdarzającym się czasami problemem jest skręt żołądka, spowodowany zjedzeniem jednocześnie zbyt dużej ilości pokarmu. Jest to druga, najczęściej występująca przyczyna śmierci psów, zaraz po nowotworach. Przedstawiciele tej rasy psów, z powodu swojej głębokiej klatki piersiowej są właśnie na nią narażeni.

Czasami przytrafia się dysplazja stawu skokowego, problemy z uszami i alergie skórne.

Pielęgnacja

Właściwa – „sznurowa” – szata komondora nie wymaga specjalnej pielęgnacji. Jedyny ważny moment dla hodowcy to 8-9 miesiąc życia szczeniąt. W tym czasie sierść puchatych kuleczek zaczyna się powoli filcować. Należy starannie rozdzielać płaty sfilcowanej sierści na poszczególne sznury. Po tym pracowitym okresie pozostaje nam tylko rozdzielanie odrostów, gdyż sierść komondora rośnie przez całe życie psa. Czynność rozdzielania nie jest trudna ani męcząca, a właściciel komondora automatycznie przy każdym kontakcie z psem wyszukuje miejsca, w których należy rozdzielić psu dredy. Niewątpliwą zaletą  komondora jest to, że psy tej rasy zupełnie nie gubią sierści. Deszcz a nawet ulewa nie są w stanie przemoczyć komondora. Poza tym pies ten instynktownie stara się unikać wody i błota.

Należy pamiętać, że szaty komondora nigdy się nie czesze, tylko wyciera suchym ręcznikiem.

Idealny dom

Komondor nie nadaje się do życia w mieście. Mieszkanie w bloku dla tego dużego psa stróżującego i obrończego nie jest wskazane, niezależnie od ilości spacerów, jakie mu zapewnimy. Ta rasa psów najlepiej czuje się w środowisku wiejskim, choć dom z dobrze zabezpieczoną działką położony pod miastem jest również do zaakceptowania, dla tego "zwierza w dredach". Komondor potrzebuje dużej przestrzeni życiowej.

Komondor świetnie dostosowuje się do różnych warunków klimatycznych. Nie straszne mu są zarówno wysokie jak i niskie temperatury. W przeciwieństwie do większości ras psów, które są lepiej dostosowane do życia wewnątrz, komondor może z powodzeniem mieszkać przez cały rok na dworze, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Pamiętać należy jednak o dobrze ocieplanej budzie, no i oczywiście lepiej jest, aby pies zimy spędzał w domu.

Aktywność

Za dnia komondor lubi drzemać, zawsze jednak „kontrolując” sytuację, zaś w nocy pies ten często patroluje powierzony mu w opiekę teren i jest szczególnie aktywny. Przedstawicie tej rasy psów nie mają zbyt wielkiej potrzeby ruchu. Dom z działką, po której pies ten mógłby swobodnie biegać i obowiązkowe spacery w zupełności wystarczą, aby utrzymać tego psa w odpowiedniej formie. Komondor może sprawiać wrażenie nieco ociężałego, ale w rzeczywistości jest bardzo zwinny. Niezbyt nadaje się jednak do psich sportów.

Wychowanie

Komondor nie nadaje się dla początkujących właścicieli psów. Niezbędne jest odpowiednie doświadczenie w wychowywaniu psów. To pies bardzo samodzielny, który nigdy nie zrezygnuje w pełni ze swojej niezależności, a także potrafi być uparty i dominujący. Konieczne jest konsekwentne i wyrozumiałe wychowanie, a także naturalny autorytet jego właściciela.



Artykuł powstał dzięki uprzejmości hodowli psów rasy komondor - „Zwierz w Dredach”. Więcej informacji na temat rasy, dostępnych szczeniakach na stronie hodowli      http://komondor.pl
 
 

 
 
Zobacz też...
 
 
 


 

 
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »