Rasy psów, pies, psy

Jeżeli jesteś zainteresowany konkretną rasą, której nie ma obecnie w naszym katalogu, napisz do nas. Postaramy się dodać jej opis w pierwszej kolejności. Zapraszamy też do naszej galerii zdjęć oraz do dyskusji na forum. Zachęcamy także wszystkich do współpracy. Jeżeli macie coś do powiedzenia, przekazania innym ciekawostek na temat kynologii - prosimy o kontakt.
 
Nie pamiętasz hasła? Konto? Zarejestruj się!

Rasy psów

Ostatnie posty na forum


Projekt:
Katarzyna Marszewska K. Marszewska
ALL |0-9 |A |B |C |D |E |F |G |H |I |J |K |L |M |N |O |P |Q |R |S |T |U |V |W |X |Y |Z

Katalog ras psów A - Z Psy obronne i stróżujące Psy pasterskie

Drukuj Poleć znajomemu

Duży szwajcarski pies pasterski

Rasa psów - duży szwajcarski pies pasterskiInne nazwy tej rasy psów:  Duży szwajcarski pies pasterski, Greater Swiss Mountain Dog, Grosser Schweizer Sennenhund, Large Swiss Mountain Dog, Great Swiss Cattle Dog, Bouvier Suisse

Klasyfikacja FCI: Grupa II. Psy w typie pinczera i sznaucera, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i inne rasy. Sekcja 3. Szwajcarskie psy pasterskie
Nr FCI: 58

 Pochodzenie rasy i data powstaniaSzwajcaria, IV w.n.e.
 PrzeznaczeniePierwotnie ciągnięcie wózków farmerskich, pilnowanie domów i zagród i ochrona stad przed drapieżnikami. Obecnie głównie pies obrończy i towarzyszący, czasem również lawinowy
  Wielkość miotu4 - 8 szczeniąt
  Długość życia10 - 12 lat
 Wzrost

Pies: 65 - 72 cm.

Suka: 60 - 68 cm.

 Waga

Pies: około 60 kg.

Suka: około 50 kg.

 WymaganiaNie jest to pies polecany dla początkujących właścicieli. Potrafi być uparty i nie wykazuje skłonności do podporządkowania się. Pielęgnacia szaty tego psa jest prosta i łatwa. "Szwajcar" chodzi chętnie na spacery, ale nie potrzebuje przesasdnie wiele ruchu. Do wieku około 6 miesięcy szczeniak nie powinien sam chodzić,a tym bardziej schodzić po schodach, aby nie obciążać i tak już mocno nadwyrężonych stawów
   Stosunek do dzieciOpiekuńczy i cierpliwy w stosunku do dzieci
  Stosunek do obcychOdważny, ale nie przesadnie agresywny. Wobec intruza ostrzegawczo szczeka i warczy –to najczęściej wystarcza, aby zniechęcić nieproszonego gościa do wtargnięcia na nasz teren 
 Stosunek do psówSilne poczucie własnego terenu, na którym nie toleruje obcych psów
   Stosunek do innych zwierzątObcowanie z innymi zwierzętami nauczyło dużego szwajcara życia z innymi w zgodzie, a także w miarę dorastania i przejmowania obowiązków pasterza, do przewodzenia grupie zwierząt, w jakiej przyszło mu żyć i pracować.

Wrażenie ogólne

Jest to największy pies wśród czterech ras należących do szwajcarskich psów pasterskich. Pies masywny, o mocnym kośćcu, dobrze umięśniony, wytrzymały i ruchliwy. Kiedyś był psem stróżującym i pociągowym, obecnie jest obrońcą i towarzyszem rodziny.

Szata

Włos okrywowy dwuwarstwowy, gęsty, średniej długości, podszerstek możliwie ciemnoszary do czarnego. Dopuszczalny jest krótki włos okrywowy przy prawdziwym podszerstku.

Maść

Podstawowa maść czarna z brązowo-czerwonym podpalaniem i symetrycznymi czysto białymi znaczeniami. Podpalanie rozdziela podstawową czarną maść od białych znaczeń na policzkach, nad oczami, na wewnętrznej stronie uszu, symetrycznie na przedpiersiu, na kończynach oraz na spodniej stronie ogona. Białe znaczenia występują na głowie (strzałka), na kufie, od podgardla aż do klatki piersiowej tworzą jednolity krawat, na łapach i na końcu ogona. Pomiędzy białą strzałką i czerwono-brązowym podpalaniem nad oczami powinien być widoczny czarny pasek. Dopuszczalny jest biały kołnierz lub biała plama na karku.

Historia rasy

Pochodzenie tej bardzo starej rasy nie jest do końca jasne. Istnieją różne teorie wyjaśniające to zagadnienie. Według jednej z nich domniemywa się, iż pochodzi ona ze skrzyżowania olbrzymich mastifów wędrujących razem z legionami rzymskimi, z psami wiejskimi zamieszkującymi tereny obecnej Szwajcarii. Według encyklopedii dr.Rousselet-Blanc'a "PIES"-dspp, towarzyszył pod koniec średniowiecza w walce szwajcarskim konfederatom.W 1489r,uległby całkowitej zagładzie, gdyż burmistrz Zurychu uznał go za zwierzę szkodliwe, niszczące winnice i zagrażające łownej zwierzynie. Inna teoria głosi,iż są potomkami psów rzeźnickich i masarskich występujących dość powszechnie w całej XVIII-XIX wiecznej Europie. Stąd ich pokrewieństwo z rottweilerami. Pierwsze rottweilery nazywane metzgehund – pies rzeźnicki, były niezwykle podobne do dużych szwajcarskich psów pasterskich.

Prawdopodobnie przez wieki przodkowie dużego szwajcarskiego psa pasterskiego byli używani jako psy pasterskie, pociągowe i stróżujące.

Przez długie lata dokonywała się selekcja pod względem użytkowym, dzięki której powstała rasa psów zdrowych, silnych, o cechach doskonałego stróża i obrońcy rodziny. Pod koniec XIX w., duży szwajcarski pies pasterski był najczęściej spotykanym psem na Wyżynie Szwajcarskiej.

Jednak już na początku XX należał do rzadkości. Najprawdopodobniej spowodowane to było wzrostem popularności bernardyna i długowłosego berneńskiego psa pasterskiego. W tym czasie na tereny obecnej Szwajcarii zaczęły przybywać także psy popularnych ras niemieckich i angielskich.

Swe oficjalne uznanie duży szwajcarski pies pasterski zawdzięcza dwóm osobom - profesorowi Albertowi Heimowi, znanemu z zasług, jakie położył przy uznaniu berneńskiego psa pasterskiego, i Franzowi Schertenleibowi z Emmental. To on przepadał za swoimi użytecznymi czworonogami i uznał za stosowne pokazanie ich na jubileuszowej wystawie w Langenthal w 1908r, w . Psy te zwróciły tam na siebie uwagę prof. Alberta Heima, który rozpoznał w nich ginącą już rasę Dużego Psa Górskiego (Grosse Sennenhund). W roku 1909 zostały one uznane przez Szwajcarskie Towarzystwo Kynologiczne za odrębną rasę i wpisane jako Duże Szwajcarskie Psy Pasterskie do Szwajcarskiej Księgi Rodowodowej (tom 12).

W 1912 roku powstał „Klub Dużych Szwajcarskich Psów Pasterskich”, który objął pieczę nad rozwojem i popularyzacją rasy. Wzorzec rasy został opublikowany przez FCI po raz pierwszy dopiero 5 lutego 1939r. Dziś psy te hodowane są w wielu krajach, a dzięki swemu spokojnemu i przyjaznemu charakterowi cenione są przede wszystkim jako wspaniałe psy rodzinne.

Temperament

Duży szwajcarski pies pasterski wykorzystywany był do ochrony bydła, transportowania ciężkich ładunków, pilnowania domów i zagród. Psy te miały pracować dniem i nocą, latem i zimą, w różnych warunkach pogodowych. Czuły się dobrze zarówno w domu, na podwórzu, jak i na położonych wysoko w górach pastwiskach, bez względu czy były to letnie upały, czy srogi mróz. To sprawiło, że stały się odporne na zmienne warunki atmosferyczne.

Zamiłowanie i chęć do pracy z człowiekiem przekazywano genetycznie, od wielu pokoleń. Do hodowli używano osobników o silnie rozwiniętym instynkcie terytorialnym i o cechach dominujących, aby mogły pracować nie tylko przy boku człowieka, ale także samodzielnie. Szacunek, jaki budziły, pomagał im w zachowaniu porządku i dyscypliny w stadzie, ale przydawał się także w odpowiedzialnej roli stróża. Silny instynkt terytorialny i poczucie własności sprawiały, że duży szwajcar doskonale znał granice terytorium własnego pana i strzegł ich nawet, jeśli nie było ogrodzone. Ostrzegające szczekanie miało odstraszać intruzów i sygnalizować o zbliżającym się niebezpieczeństwie. Dlatego też, musiały być posłuszne i pracowite, ale nie służalcze i "ślepo" wykonujące polecenia.

Pies czujnie stróżujący nikomu nie pozwalał wejść na posesję. Jednocześnie wszelkie zachowania agresywne były mu obce - ten imponujący zwierzak miał i ma dużą zdolność wyczuwania zagrożenia i gotów jest ze wszystkich sił strzec zdrowia i życia ludzi, których pokochał. Wobec intruza ostrzegawczo szczeka i warczy –to najczęściej wystarcza, aby zniechęcić nieproszonego gościa do wtargnięcia na nasz teren.

Obcowanie z innymi zwierzętami nauczyło dużego szwajcara życia z innymi w zgodzie, a także w miarę dorastania i przejmowania obowiązków pasterza, do przewodzenia grupie zwierząt, w jakiej przyszło mu żyć i pracować. Duży szwajcar to przede wszystkim pies towarzysz, stróż i obrońca. Uzewnętrznia w pełni swoje wspaniałe cechy, jeśli jest psem aktywnie wykorzystywanym przez człowieka, a nie tylko ozdobą domu i ogrodu. To pies spokojny, ale nie ociężały i z zachwytem wykonuje powierzone mu zadania. Należy wykorzystać tę cechę i wyznaczać mu najróżniejsze zadania: aportowanie, tropienie czy wyszukiwanie przedmiotów.

Jego łagodny charakter, opiekuńczość i cierpliwość w stosunku do dzieci, sprawiają, że doskonale sprawdza się w dogoterapii i jako przewodnik niepełnosprawnych. Aktualnie bywa także psem lawinowym i do towarzystwa. D.S pozostawione w domu, cierpliwie oczekują naszego powrotu i wspaniale okazują swe przywiązanie.. Kontakt z nami jest mu niezbędny. Szwajcar będzie starał się zawsze przebywać tam, gdzie jego rodzina. Dlatego umieszczenie go na stałe w kojcu, przy budzie może spowodować zachowania niepożądane i unieszczęśliwić naszego psa.

Choroby i problemy zdrowotne

Duży szwajcarski pies pasterski wymaga odpowiedniego pokarmu, bogatego w minerały. Dzięki temu może uniknąć wielu typowych schorzeń, właściwych dużym rasom. Ze względu na predyspozycje do skrętu kiszek powinien jadać regularnie.

Pozostałymi chorobami są: dysplazja stawów biodrowego i łokciowego i epilepsja.

Należy pamiętać, że w wieku pięciu miesięcy szwajcar może ważyć połowę swojej dorosłej wagi. Moja Koka ważyła więcej niż połowę, chociaż bardzo się starałam pilnować co je. Pies do tego czasu nie powinien sam chodzić po schodach, aby nie obciążać i tak już mocno nadwyrężonych stawów. Powinieneś to wziąć pod uwagę. Jeśli masz schody, to w najgorszym razie staniesz się strongmanem wnosząc po nich 20- kilogramowego szczeniaczka kilka razy dziennie;)

Pielęgnacja

Krótka, szorstka sierść jest łatwa w pielęgnacji

Idealny dom

Zanim podejmiesz decyzję o nabyciu szczeniaka, zastanów się, czy to faktycznie pies dla ciebie. Co kryje się za chęcią posiadania pięknego trójkolorowego dużego psa rzadkiej rasy? Czy jesteś w stanie zapewnić mu szczęśliwe życie? A może twoja decyzja podyktowana jest tylko fascynacją jego wyglądem? Na jakim etapie życia właśnie jesteś, być może na przestrzeni 10 wspólnych lat w twoim życiu szykuje się zbyt wiele zmian? W takiej sytuacji pies może stanowić przeszkodę.

Jak już zapewne wiesz, szwajcar to pies pasterski, niesie to za sobą pewne konsekwencje. Poza przywiązaniem do rodziny, pies ten lubi być blisko człowieka, nie możesz więc go izolować. Szwajcar nie powinien być zamknięty w kojcu bez możliwośći stałego kontaktu z człowiekiem! Ma to znaczenie szczególnie w pierwszym roku życia, gdy jego relacje społeczne dopiero się kształtują. Odizolowany pies może w konsekwencji być zalękniony i nieufny wobec własnego opiekuna.

Jeśli nie lubisz bliskości psa chcącego być zawsze tam gdzie ty, ponaglającego do pieszczot (jeśli mu na to pozwolisz), cieszącego się na twój widok za każdym razem, gdy wrócisz do domu, gdy spojrzysz mu w oczy i wymówisz imię, to daj sobie spokój z kupnem szwajcara.

Jego pasterskie korzenie dają jeszcze jedną cechę, nieco mniej porządaną: głuchotę na niektóre, chwilowo mniej wygodne komendy ;) Otóż psy pasterskie musiały posiadać umiejętność samodzielnego podejmowania decyzji. Było im to niezbędne do wykonywania zadań zaganiania stada, musiały kombinować jak podejść krowę czy owcę, aby ta znalazła się w tym a nie innym miejscu, mając na względzie, że inna w tym czasie może, spuszczona z oczu, pomknąć w nieporządanym kierunku. To nielada wyzwanie dla psiej głowy, stąd nasz szwajcar bywa samodzielnie myślący, a jeśli do tego dodamy nieprzeciętną inteligencję, może się okazać , że nasz pies uzna swoje zdanie za zdecydowanie własciwsze w danej sytuacji, szczególnie jeśli niesie za sobą przyjemniejsze konsekwencje np. pyszne odpadki znalezione w lesie lub wspaniała zabawa z nowym kumplem, lub po prostu obszczekanie przechodzącego obok podejrzanego jegomościa (trzeba przecież chronić swoje stado). W tym miejscu warto dodać, że dspp bywają szczekliwe (choć znam rasy, które w tej konkurencji biją szwajcary na głowę;)), szczególnie gdy posiadają swój teren do stróżowania. Ma to plusy, jeśli mogą się wykazać na takim terenie, jeśli jednak sąsiadujemy z miłośnikami świętego spokoju - mamy problem.......Ale wszystko jest do zrobienia, są sposoby na ukierunkowanie potrzeby sygnalizowania o zbliżających się zewsząd niebezpieczeństwach. Warto o tym pomówić z trenerem w szkole dla psów.

Kolejna cecha wynikająca z pasterskości to potrzeba bycia blisko swojego opiekuna. Szwajcar musi mieć cię stale "na oku". Jest to wspaniała cecha, którą można wykorzystać ucząc naszego psa pilnowania się na spacerze. Kiedy nasz pies zwęszy coś atrakcyjnego, chowamy się za pobliskie drzewo lub krzaczek i pies natychmiast zaczyna paniczne poszukiwania swojego pana,zapominajac o innych atrakcjach;) Oczywiście takie praktyki stosujemy tylko w bezpiecznym terenie, gdzie psu nie grozi niebezpieczeństwo w postaci nadjeżdźającego pojazdu.

Ważną kwestią jest apetyt tego rosłego towarzysza. W obliczu intensywnego wzrostu pies je wszystko. Uważaj gdzie zostawisz zakupy zanim znikną w lodówce, bo mogą tam już nie trafić. Moja Koka mając pięć miesięcy, sięgneła nawet po śweży bochenek chleba, tak jej wspaniale pachniał na stole w kuchni,połowę udało mi się wyjąć z jej wygłodniałej paszczy, ale już nie mieliśmy ochoty go spożyć;)

Psu należy zapewnić najwyższej jakości karmę z pewnego źródła. W tej kwestii warto poradzić się hodowcy, od którego nabędziesz szczenię.

Charakterystyczną wspólną cechą niemal wszystkich osobników rasy jest niechęć do pływania. To zrozumiałe gdy przeanalizujemy ich pochodzenie, one genetycznie kochają góry. Jeśli planujesz częste wypady nad jeziorko, wybij sobie z głowy wspólne kąpiele, twój pies wejdzie najdalej do łokci (własnych oczywiście). Koki nie udało mi się niczym zachęcić do pływania, a kiedy pojęła , że tego od niej oczekuję (nigdy nie zmuszałam, ani nie stosowałam przemocy aby ją do tego zachęcić) na wszelki wypadek gadała charakterystycznym łałałał i robiła swoje wygibasy na brzegu, wyglądała wtedy jak nieskoordynowany źrebaczek;) Oczywiście szybko przystosowałam się do zapatrywania mojego psa na wspólne kąpiele, ona czeka cierpliwie na brzegu i cieszy się całą sobą, kiedy wreszcie do niej wrócę z tej wielkiej wody i znowu będzie można spacerować po lesie.

Dorosły szwajcar wykorzystywany był również do ciężkiej pracy pociągowej. Jest silny, radzę nauczyć go chodzenia przy nodze na i bez smyczy, zanim to on nas zacznie wyprowadzać na spacer. Przy okazji nie zapominajmy, że wymaga przynajmniej godzinnego intensywnego ruchu dziennie, inaczej zrobimy z naszego pupila ciężkiego zatłuszczonego nieszczęśnika. Jeśli tylko to możliwe, warto naszego szwajcara zaprzęgać (nawet dosłownie) do różnego rodzaju zadań. Dorosły pies może np.ciągnąć sanki z dziećmi, albo zakupy. Z moją Koką wybrałam się na rynek targowy tylko raz. Poza okrzykami zachytu;jaki piękny piesek! I ciągłymi pytaniami :co to za rasa? (Już bolała mnie buzia,bo nazwa dość długa), były takze głosy przerażonych i oburzonych; jak można z takim psem bez kagańca! W tej chwili dojrzewam do kupna specjalnego wózka, który mogłaby od czasu do czasu ciągnąć na spacerach po lesie.

Jakie mogłabym wymienić jeszcze wady obcowania z dużym szwajcarem?

Hmmm, nie należy zapominać, że tak jak jest wielki, potrafi wielce zanieczyścić powietrze,................ale da się wytrzymać........... jak się pokocha;)

Podsumowując, duży szwajcarski pies pasterski jest dla ciebie jeśli:

1. Kochasz psy, ich obecność u swego boku i bliski kontakt z czworonogiem nie zważając na tego, czasem nieprzyjemne, konsekwencje (nieraz brzydki zapach,więcej sprzątania itd.)

2. Masz dużo przestrzeni w domu i miejsce, gdzie możliwe jest swobodne wybieganie się psa bez smyczy, przynajmniej raz dziennie przez godzinę.

3. Uwielbiasz codzienne spacery, jogging lub jazdę na rowerze.

4. Od pierwszych dni w twoim domu jesteś gotów stosować pozytywną motywację i konsekwencję w postępowaniu ze szczeniaczkiem. (Dla osób mniej doświadczonych (i nie tylko), zdecydowanie polecam dobrą szkółkę dla psów i ich właścicieli).

5. Oczekujesz od psa stróżowania swojej posesji.

6. Pragniesz łagodnego przyjaciela rodziny bezpiecznego i opiekuńczego wobec dzieci.

Duży szwajcarski pies pasterski nie jest dla ciebie jeśli:

1. Oczekujesz od niego przyjacielskosci wobec wszystkich ludzi (szwajcar jest nieufny i zdystansowany wobec obcych).

2. Oczekujesz agresywnego obrońcy, który będzie potrafił ugryźć napastnika (szwajcar ograniczy się do szczekania i przypilnowania intruza, co przy jego gabarytach jest raczej wystarczające).

3. Chcesz psa kanapowca.

4. Mieszkasz w bloku.

5. Pragniesz psa stróżującego,który ma spędzić swoje całe życie w kojcu z budą, przy ograniczonym kontakcie z człowiekiem.

6.Oczekujesz od psa bezwzględnego posłuszeństwa, wykonywania twoich poleceń natychmiast w każdej sytuacji.

Aktywność

Duży szwajcarski pies pasterski nie jest nadmiernie aktywnym psem. Chodzi chętnie na spacery, ale nie potrzebuje żadnych sportów

Wychowanie

Duży szwajcarski pies pasterski daje się stosunkowo łatwo układać. Oczywiście, podczas szkolenia trzeba pamiętać o jego silnej osobowości i odpowiedzieć na nią konsekwencją i zdecydowaniem.

Nawet jako bardzo młody pies jest wyjątkowo pojętny, a tego, czego się raz nauczył, nie zapomni nigdy. Dlatego należy możliwie wcześnie rozpocząć szkolenie psa.

Dobrze wychowany duży szwajcarski pies pasterski jest najlepszym towarzyszem, jakiego można sobie wyobrazić: mądry, czujny, posłuszny, wierny, nigdy niedemonstrujący humorów czy nerwowości. W obcowaniu z dziećmi i mniejszymi zwierzętami okazujący niewiarygodnie dużo delikatności, cierpliwości i dobroduszności Doskonale radzi sobie z ciągnięciem wózka z dziećmi. Jednak należy pamiętać, aby nauczyć nasze latorośle obchodzenia się z psem.


Artykuł powstał dzięki uprzejmości Pani Magdaleny Miłoszewskiej-Ścisłek, właścicielce hodowli psów rasy duży szwajcarski pies pasterski - „CAVEAT ACTOR”. Więcej informacji na temat rasy, dostępnych szczeniakach na stronie hodowli http://www.hodowlapsowrasowych.olsztyn.pl/
 
 
 
Zobacz też...
 
 
 


 

 

 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »