Rasy psów, pies, psy - Labrador retriever

Inne nazwy tej rasy psów: Labrador Retriever, Lab

Klasyfikacja FCI: Grupa VIII. Psy aportujące, płochacze i psy wodne. Sekcja 1. Psy aportujące.
Nr FCI: 122

Pochodzenie rasy i data powstania	Kanada, XIX w.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie pomocnik rybaków przy łapaniu ryb i wyciąganiu sieci. Następnie mysliwski pies aportujący do pracy na lądzie i w wodzie; pies lawinowy; opiekun ocimniałych; pies służbowy w wojsku i służbach celnych, a także jeden z najpopularniejszych psów rodzinnych i do towarzystwa.
Wielkość miotu	średnio 8 szczeniąt
Długość życia	10 - 12 lat
Wzrost	Pies: 56 - 61 cm. Suka: 53 - 58 cm.
Waga	Pies: 27 - 36 kg. Suka: 25 - 32 kg.
Wymagania	Nadaje się na pierwszego psa w rodzinie i jest świetny dla początkujących właścicieli, ale jego wychowanie nie jest aż takie proste. Wskazana możliwość zapewnienia psu możliwość pływania i aportowania z wody. Duża potrzeba ruchu. Krótka sierść jest łatwa w pielęgnacji, ale bardzo linieje.
Stosunek do dzieci	Doskonały. Miły i cierpliwy, choć należy pamietać że to duży, aktywny pies.
Stosunek do obcych	Niezmierna, wręcz wylewna przyjaźń od pierwszego spotkania.
Stosunek do psów	Opanowany i zrównoważony. nie wszczyna bójek.
Stosunek do innych zwierząt	Doskonały.

Wrażenie ogólne

Labrador retriever jest psem średniej wielkości, o silnym kośćcu i zwartej budowie ciała. Jest mniejszy i z krótszą szatą niż pochodzący również z Nowej Fundlandii nowofunland, z którym łączy go również wspólne umiłowanie wody i wrodzona chęć aportowania.

Labradora wyróżniają dwie charakterystyczne cechy fizyczne: futro i ogon. Futro jest krótkie, grube i wodoodporne, o maści na ogół czarnej, ale również ostatnio modnej żółtej lub czekoladowej. W przeciwieństwie do golden retrievera, szata labradora retrievera nie jest falista i nie układa się w pióra. Ogon zaś jest wyraźnie zaznaczony i podobny nieco do ogona wydry. Jest pokryty krótkim, gęstym futrem; średniej długości: gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. Jest noszony wesoło i nigdy nie bywa zakręcony nad grzbietem.

Labrador posiada masywną sylwetkę o szerokiej i głębokiej piersi, prostym grzbiecie i szerokich lędźwiach. Głowa jest szeroka o wyraźnie zaznaczonym stopie i lekko wysklepionymi brwiami. Ma duży nos o szeroko rozwartych nozdrzach, oczy średniej wielkości, brązowe lub orzechowe o inteligentnym wyrazie i łagodnym spojrzeniu. Stosunkowo małe, niezbyt ciężkie i obwisłe uszy są nieco odchylone do tyłu, zwieszające się tuż przy głowie. Kończyny przednie są od łokcia proste, zaś tylne szerokie i bardzo silnie umięśnione. Palce są dobrze wysklepione o grubych podeszwach.

Szata

Jest cechą charakterystyczną. Krótki, gęsty, bez fali lub frędzli, w dotyku twardy; podszerstek odporny na niekorzystny wpływ pogody.

Umaszczenie

Całkowicie czarne, żółte lub wątrobiane (czekoladowe). Kolor żółty obejmuje odcienie od jasnokremowego do rudego (jak u lisa). Dopuszczalna jest mała, biała plamka na przedpiersiu.

Historia rasy

Wbrew pozorom labrador retriever nie pochodzi z Labradoru, lecz z Nowej Fundlandii, leżącej na zachód od ujścia kanadyjskiej rzeki św. Wawrzyńca. „Retriever” pochodzi zaś od angielskiego czasownika "to retrieve" – "przynosić" od zadań, jakie spełniają w myślistwie. Wywodzi się od psa św. Jana, żyjącego w XVIII w. Ogromna „miłość” tego psa do wody i wrodzona chęć do aportowania uczyniła z labradora ważnego pomocnika rybaków, szczególnie poławiaczy dorszy.

Wykorzystywano go do wyławiania ryb, które wymknęły się z sieci oraz trenowano go do przenoszenia rybackich sieci po ściętej lekko lodem wodzie. W XIX w. nowofunlandzcy rybacy przybywali na zachodnie wybrzeże, by handlować rybami i tam niektórzy z nich sprzedawali te psy, reklamując je jako wybitnie sprawnie aportujące ptactwo wodne. W tamtym okresie labrador hodowany był wyłącznie w odmianie czysto czarnej.

Labrador został sprowadzony do Wielkiej Brytanii w 1820 r. gdzie jego „promocją” zajął się hrabia Malmesbury z hrabstwa Dorset, który odkupił je od rybaków i jako jedne z pierwszych dostrzegł jej liczne talenty i przymioty. Właśnie jemu zawdzięczamy tą mocno mylącą nazwę – „labrador”. Uważa się, że hrabia udoskonalił nieco rasę krzyżując ją z pointerem. Początkowo labrador był używany do płoszenia i aportowania zwierzyny zarówno z wody jak i lądu i stał się niezwykle popularny. W krajach anglosaskich labrador do dziś dzień labrador należy do czołówki najpopularniejszych ras.

Podczas obu wojen światowych odkryto u niego jeszcze jedną, cenną umiejętność. Posługując się swym nieprzeciętnym węchem, labrador wykrywał miny zakopane na znacznej głębokości. Obecnie to niezwykle wszechstronna rasa psów. Wciąż są to wspaniałe psy do pracy po strzale; dzięki węchowi służą w policji i służbach celnych szukając narkotyków; pomagają armii wykrywać miny i ładunki wybuchowe; w ratownictwie wyciągają ludzi z lawin i zawalonych domów; są również niezastąpione jako przewodnicy osób niewidomych oraz oczywiście to wspaniałe psy rodzinne i towarzyszące.

Charakter i zachowanie

Nieprzypadkowo labrador jest obecnie jednym z najpopularniejszych psów do towarzystwa. Jest to faktycznie jeden z najlepszych psów rodzinnych na świecie, gdyż przystosowuje się do niemal każdej sytuacji życiowej. Niemniej jednak wielką niesprawiedliwością byłoby zamknięcie labradora w małym miejskim mieszkaniu i pozbawienie go możliwością pływania i biegania. Woda jest wszakże prawdziwym żywiołem dla labradorów, które zostały wyhodowane po to, by pływać. Nurkowanie i pływanie przy każdej pogodzie po patyki jest dla tej rasy psów po prostu życiową koniecznością.

Labrador jest wierny, wesoły i lubi pieszczoty. Jest czuły, przywiązany i bardzo wrażliwy na złe traktowanie. Nie ma ciągot do włóczęgostwa i kłusowania. Jest czujny, ale nie agresywny. Jest również beznadziejnym stróżem, gdyż nieufność jest zupełnie obca jego naturze i wielkiemu sercu. Możemy być pewni, że każdemu włamywaczowi natychmiast wskaże drogę do lodówki.

Labrador jest bowiem wielkim łakomczuchem i łatwo może stać się przekarmionym, otyłym psem. Może to doprowadzić do nadpobudliwości i przyczynić się do wielu niepożądanych zachowań. Należy zauważyć, że labrador bez sensownego zajęcia i odpowiedniej dawki ćwiczeń może stać się samowolny i nieposłuszny. Z tego względu nie nadaje się zbytnio dla ludzi wygodnickich, bowiem potrzebuje codziennej pracy i ruchu.

Labrador jest niezmiernie przyjaznym psem. Łatwo przedstawić mu nieznane mu wcześniej osoby, bez obawy oznak agresywności czy nawet szczekania, ale źle wychowany labrador może jako oznaka radości z nowo poznanej osoby np. skoczyć na nią. A to przecież duży, 40 – sto kilogramowy pies, który łatwo może przewrócić daną osobę. Pies ten jest za to miłym i cierpliwym towarzyszem dzieci, choć należy uważać na jego zabawy z mniejszymi dziećmi. Labrador późno dojrzewa i do 3 lat jest wciąż dużym szczeniakiem. Może, więc nieumyślnie przewrócić dziecko podczas zabawy, ale ta uwaga tyczy się każdej rasy. Dla starszych dzieci, gotowych godzinami spacerować z psem i wiecznie rzucać psu piłki czy patyki, labrador stanie się najlepszym kompanem.

W stosunku do innych zwierząt jest również niezmiernie przyjazny i sam nie wszczyna bójek z innymi psami.

Należy zwrócić uwagę, że labrador retriever stał się w Polsce niezwykle popularny. Jego masowa „produkcja”, często przez pseudo – hodowców nie wpływa zbyt dobrze na jakość miotów. Zdarzają się już (na szczęście jeszcze rzadko) psy, które w żaden sposób nie odpowiadają zarówno charakterowi jak i wzorcowi rasy. Spotkać więc można np. agresywne i zaczepiające inne czworonogi labradory, co jest całkowicie nie zgodne z charakterem tych psów.

Choroby i problemy zdrowotne

Podobnie jak większość ras psów, labradory są narażone na dysplazję stawów. Zdarzają się również problemy z oczami, a wśród nich najczęstsza to zaćma i postępujący zanik siatkówki (PRA). Psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do wystąpienia skrętu żołądka, ale czasami zdarza się padaczka.

Pielęgnacja

Twarda sierść labradora jest łatwa w pielęgnacji, ale bardzo linieje.

Idealny dom

Labrador stał się ostatnio bardzo modny, więc niestety często jest trzymany w mieszkaniu, żeby tylko pokazać się z nim na spacerze. Pies ten nie powinien w zasadzie mieszkać w bloku. Nie żeby się do tego nie dostosował, ale w mieście z naturalnych powodów będzie mu brakowało okazji do długich spacerów, ze żmudnym i wielokrotnym rzucaniem patyka do aportowania, oraz oczywiście wody.

Idealny dom dla tego wspaniałego aportera, to przede wszystkim dom blisko miejsca gdzie labrador mógłby pływać i godzinami wręcz wyciągać rzucane mu patyki. Pies ten zupełnie nie nadaje się do trzymania w kojcu, gdyż towarzystwo ludzi jest mu niezbędne jak powietrze.

Aktywność

Labrador to pełen temperamentu pies. Bardzo energiczny i aktywny. Trzeba zapewnić mu odpowiednią do jego potrzeb dawkę codziennego ruchu. Niespełnienie tego warunku prowadzi do otyłości powodującej choroby stawów, a także nadpobudliwości oraz przyczynia się do wielu niepożądanych zachowań. Labrador potrzebuje dość dużo swobodnego wybiegu. Idealna porcja ćwiczeń dla tej rasy psów, podobnie zresztą jak dla golden retrievera i innych psów wodnych, powinna zawierać pływanie.

Wychowanie

Labrador nadaje się oczywiście na pierwszego psa w rodzinie i jest świetny dla początkujących właścicieli, ale jego wychowanie nie jest aż takie proste i może być prawdziwym wyzwaniem jak wychować tego dużego, aktywnego psa. To pies zdolny postawić na swoim, dlatego potrzebuje konsekwentnego wychowania i zdecydowanego przewodnictwa.