Inne nazwy tej rasy psów: Foxhound amerykański, American Foxhound
Klasyfikacja FCI: Grupa VI. Psy gończe, posokowce i rasy pokrewne. Sekcja 1. Psy gończe. Podsekcja 1.1. Duże psy gończe
Nr FCI: 300
Szczekanie foxhounda amerykańskiego jest na tyle melodyjne, że znalazło się w nagraniach muzyki pop. Foxhound amerykański odziedziczył dobry głos zapewne po swoim przodku, foxhoundzie francuskim, o którym mówiono, że śpiewa jak „moskiewskie dzwony".
W opinii rzeczoznawców, pierwsze psy gończe przywiózł do Ameryki hiszpański żołnierz-odkrywca Hernando De Soto, bynajmniej nie po to, by użyć ich do pogoni za lisem czy zającem, ale żeby tropić przy ich pomocy Indian. Nieco później, w roku 1650 w dzisiejszym stanie Maryland osiedlił się niejaki Robert Drooke, a wraz z nim jego angielskie foxhoundy, z których wywodzi się kilka ważnych odmian foxhounda amerykańskiego. George Washington zakupił w roku 1770 parę angielskich psów gończych, a w roku 1785 otrzymał od Lafayette'a parę francuskich ogarów. Rezultatem skrzyżowania tych dwu odmian był foxhound amerykański.
Na początku XIX wieku do Ameryki sprowadzono kilka doborowych okazów angielskich psów gończych. Równocześnie sprowadzono więcej francuskich i irlandzkich ogarów. Te ostatnie dały początek grupom Bird- song i Trigg. Inne słynne amerykańskie odmiany to: walker, kedbone i gossett.
Melodyjny gon ogarów miał być może wpływ na myśliwych w stanach Maryland i Wirginia, którzy, zobaczywszy lisa, rzucali się w pogoń donośnie pohukując falsetem. Ten spontaniczny i podekscytowany wrzask mógł, z kolei, być inspiracją dla mrożących krew w żyłach, buntowniczych okrzyków żołnierzy konfederacji stanów południowych na polach bitewnych amerykańskiej wojny secesyjnej.
Prowadzeni przez odległe „granie" ogarów, amerykańscy myśliwi oddają się z pasją rozrywce zwanej hilltopping, czyli podążaniu za sforą konno, bez skoków, w trakcie której każdy łowca nadsłuchuje głosu swoich ogarów, które idąc górnym wiatrem za tropem lisa bez reszty zajęte są gonem. Pogoń się urywa, gdy lis zaszyje się w jakiejś norze. Wówczas, jeśli ogary nie zostaną przywołane przez róg, same instynktownie odnajdują drogę powrotną do domu.
Rokrocznie w Stanach Zjednoczonych odbywa się ponad sto polowań organizowanych, jak nakazuje tradycja, z całą formalną oprawą. Galopady niezmiennie cieszą ogary, nawet jeśli łupem okazuje się nie prawdziwy lis, a tylko wonny wabik. Ponadto, melodyjne „granie" ogarów na długo zapada w pamięć jako niezapomniane przeżycie.
Foxhound amerykański ma dłuższe nogi i jest lżejszy od swego angielskiego kuzyna. Dzięki swej szybkości i wytrwałości potrafi pogonić lisa jak się patrzy. Rozpiera go energia; może biegać po obwodzie farmy o powierzchni 1,6 km2 od świtu aż do późnej nocy, później wrócić do domu w świetnej formie, gotów do dalszego biegu.
Mimo dużego podobieństwa do foxhounda angielskiego, foxhound amerykański obdarzony jest lepszym węchem i ma dłuższą głowę i uszy. Obydwie rasy ważą pomiędzy 29,5 a 32 kg, ich szaty są krótkowłose i we wszystkich możliwych kolorach. Foxhound amerykański ma duże, szeroko rozstawione oczy, zazwyczaj koloru brązowego lub piwnego. Ich wyraz jest łagodny, nawet błagalny. Psy tej rasy są uroczymi i oddanymi kompanami.
Psy myśliwskie 
